ซ่งชิงเหอหยิบกล่องใบหนึ่งที่ทำขึ้นเป็นพิเศษจากตู้ด้านหลัง แล้วหันมายื่นให้ผู้อาวุโสฉี
“เข็มเงินของฉันพวกนี้น่าจะไม่เหมือนเข็มแบบดั้งเดิมเท่าไรค่ะ ทุกครั้งที่ปักเข็ม ฉันจะสัมผัสได้ไม่มากก็น้อยถึงสภาพร่างกายของคนไข้”
แม้ก่อนหน้านี้ตาเฒ่าคนนี้จะเคยกลั่นแกล้งเธอ แต่เท่าที่เห็นตอนนี้ ท่าทีของเขาก็พอรับได้ ต่างจากที่เธอคิดไว้ ไม่ใช่ตาแก่ปากแข็งที่ห่วงหน้าตาจนเกินเหตุแบบนั้น
ถ้าอาศัยโอกาสนี้ปรับความสัมพันธ์ให้ดีขึ้น แถมยังแสดงให้คนนอกเห็นได้ เธอก็จะตั้งหลักในโรงพยาบาลทหารได้อย่างมั่นคง ถือว่ามีแต่ได้กับได้
ผู้อาวุโสฉีรับกล่องใบยาวจากซ่งชิงเหอด้วยสองมือ พอเปิดออกก็เห็นเข็มยาวเรียงอยู่ข้างใน สะท้อนแสงสีเงินวาววับ
“ซี๊ด...” เขาอดสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ไม่ได้
ผู้อาวุโสฉีชี้ไปยังเข็มที่ยาวที่สุดหลายเล่มแล้วถามว่า “เมื่อกี้ที่ใช้กับฉัน ยาวขนาดนี้หรือเปล่า?”
เขารู้สึกหนังศีรษะชาวาบ ตอนที่ยังไม่ได้ถอนเข็มออก เขารู้แค่ว่ามันยาวมาก แต่พอถอนออกมาแล้วก็ไม่ได้พิจารณาดูให้ละเอียด พอได้มองชัด ๆ ตอนนี้ก็ใจหายใจคว่ำทันที
เข็มเงินยาวเกือบเท่าแขนทารก แบบ...แบบนี้มันสมเหตุสมผลเหรอ?
เรื่องนี้ไม่ใช่แค่มีความเชี่ยวชาญเฉพาะทางก็อธิบายให้ผ่านได้แล้ว
ซ่งชิงเหอส่ายหน้า “ไม่ใช่เล่มนี้ค่ะ”
ผู้อาวุโสฉีได้ยินแล้วก็ถอนหายใจออกมา ก่อนหัวเราะสองที “ฉันว่าแล้ว จะใช้เข็มยาวขนาดนี้ได้ยังไง ไม่แทงคนจนตายหรือไง”
แม้เขาจะเป็นแพทย์แผนจีนอาวุโส แต่ก็ยังรู้สึกว่าเข็มเงินในกล่องนี้ดูเหลือเชื่อเกินไป ทว่าเพิ่งได้สัมผัสความมหัศจรรย์ของเข็มเหล่านี้มากับตัว เขาก็อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองควรลองพิจารณาความยาวของเข็มเงินที่ใช้บ้างหรือเปล่า