หมอจิ่งไม่คิดเลยว่าคำพูดของลู่หวยเฉินจะไม่น่าฟังขนาดนี้ อย่างไรก็เป็นคนในเขตทหารเดียวกัน แถมยังเป็นสหายที่เคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กันด้วย ทำแบบนี้ดีแล้วหรือ?
แต่เขาไม่กล้าพูดออกมาตรง ๆ ในใจยังเกรงอีกฝ่ายอยู่บ้าง ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าก็หุบลงแล้ว
เขาทำหน้าขรึมแล้วพูดว่า “ผู้กองลู่ ผมว่าคุณเข้าใจผิดแล้ว แม้ผู้อาวุโสฉีจะไม่ได้มาเอง แต่ก็เป็นห่วงอาการป่วยของคุณมาก ผมถูกเขาส่งมาโดยเฉพาะเพื่อสอบถามสถานการณ์ ท่านเป็นทั้งผู้อาวุโสและหน้าเป็นตาของแผนกแพทย์แผนจีน ปกติก็มีเรื่องให้จัดการมากมาย แค่ยังหาเวลาส่งผมมาดูอาการคุณได้ ก็แสดงว่าให้ความสำคัญมากแล้วครับ
“อีกอย่าง ผมขอเตือนผู้กองลู่ไว้หน่อย ถึงตอนนี้ขาคุณจะดูเหมือนหายดีแล้ว แต่ยังมีอาการแฝงอีกมาก ผมแนะนำให้ไปโรงพยาบาลทหาร ให้ผู้อาวุโสฉีตรวจดูด้วยตัวเองและประเมินอาการ แบบนั้นถึงจะปลอดภัยที่สุด จะได้ป้องกันเหตุฉุกเฉินที่อาจเกิดขึ้นภายหลังครับ”
คำพูดทุกประโยคล้วนแฝงความเหนือกว่า ราวกับจะบอกว่าเขารู้ดี ส่วนคนอื่นไม่รู้อะไรเลย
ต่อให้ข้อเท็จจริงวางอยู่ตรงหน้า เขาก็ยังไม่ยอมเชื่อ กลับเริ่มจับผิดทุกทาง คอยหาจุดที่พอจะตั้งข้อสงสัยได้
ลู่หวยเฉินแทบจะโมโหจนหัวเราะออกมา เขาพูดเสียงเรียบว่า “ไม่ต้องครับ”
หมอจิ่งก้าวเข้ามาครึ่งก้าว “ผู้กองลู่ งั้นให้ผมตรวจดูให้ก่อนตอนนี้เลยไหมครับ?”
พูดจบก็คิดจะยื่นมือไปตรวจ นี่เป็นงานที่ผู้อาวุโสฉีมอบหมายให้เขา
ลู่หวยเฉินหลบมือหมอจิ่งอย่างว่องไว แล้วพูดเสียงเย็นชา “เชิญออกไปครับ ผมไม่ต้องการให้คุณตรวจ”