ช่วงบ่าย เสี่ยวหลี่แวะมาหาลู่หวยเฉิน แล้วก็ได้รู้ว่าตัวเองต้องช่วยยื่นเรื่องเบิกเงินเบี้ยเลี้ยงล่วงหน้า
เขาอดสงสัยไม่ได้ “ผู้กองลู่ เงินไม่พอใช้แล้วเหรอครับ?”
ในฐานะพลทหารใต้บังคับบัญชาของอีกฝ่าย ทั้งยังคอยดูแลอยู่พักหนึ่ง เขารู้ดีว่าผู้กองลู่ไม่มีทางขัดสนเรื่องเงิน
แล้วมีเหตุผลอะไรที่ทำให้ผู้กองลู่ขัดสนเงินได้กัน?
แน่นอนว่าลู่หวยเฉินไม่มีทางบอกเสี่ยวหลี่ เขาเพียงพูดว่า “อย่าถามเลย ฉันเขียนใบขอเบิกไว้แล้ว นายช่วยเอาไปยื่นให้ผู้บังคับกองพันก็พอ”
พูดจบก็ยื่นใบคำร้องที่เตรียมไว้ให้เสี่ยวหลี่
เสี่ยวหลี่รับไปดูแวบหนึ่ง ก่อนร้องเสียงหลง “เบิกล่วงหน้าตั้งครึ่งปีเลยเหรอครับ! ผู้กองลู่แอบไปก่อหนี้มาหรือเปล่า?”
เบิกเงินเบี้ยเลี้ยงล่วงหน้าขนาดนี้ คงกะเอาไปใช้หนี้แน่!
หลิวซิ่วกำลังตากผ้าอยู่ในลานบ้าน พอได้ยินเสียงก็ถือกะละมังเดินออกมา แล้วร้องตาม “ไอ้เด็กนี่ไปก่อหนี้ที่ไหนมา?”
เธอถลึงตาใส่ ทำท่าราวกับเตรียมจะสั่งสอนคน แค่ลู่หวยเฉินพยักหน้า กะละมังเคลือบในมือคงได้ฟาดลงไปแล้ว
ใต้กะละมังมีลายยวนยางสีแดง ดูเป็นมงคลไม่น้อย
ซ่งชิงเหอที่กำลังตำเครื่องหอมอยู่ในลานบ้านก็ถือสากเหล็กเดินเข้ามาด้วย สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสงสัยเช่นกัน
ลู่หวยเฉิน: …
เขาอุตส่าห์เลือกจังหวะที่ไม่มีใครอยู่ถึงค่อยพูด แต่ไอ้เด็กนี่ตะโกนทีเดียว เรียกคนมากันหมดเลย
เสี่ยวหลี่หดคอ แล้วรีบอธิบายเสียงเบา “เปล่าครับ ไม่มีอะไร ผมพูดไปเรื่อยเอง ป้าครับ พี่สะใภ้ อย่าเข้าใจผู้กองลู่ผิดนะครับ”
เสียงเขาดังอยู่แล้ว พอคุมไม่อยู่ก็ยิ่งดังขึ้นไปอีก ยังดีที่เรียกมาแค่พี่สะใภ้กับป้าหลิว คนนอกคงไม่ได้ยินที่เขาพูดเมื่อกี้