ผู้อาวุโสฉีเป็นลมกะทันหัน ทำเอาทุกคนตกใจไปตาม ๆ กัน
โดยเฉพาะหมอหลายคนที่มาพร้อมกับผู้อาวุโสฉี พวกเขากรีดร้องเสียงหลง น่ากลัวเกินไปแล้ว...
หมอหลายคนรีบย่อตัวลง เตรียมทำการช่วยฟื้นคืนชีพให้ผู้อาวุโสฉี กระดูกแก่ ๆ อย่างนั้น ถ้าช่วยฟื้นคืนชีพขึ้นมาอาจทำกระดูกเปราะหักไปหลายซี่... เอ่อ ไม่ใช่สิ ซี่โครงต่างหาก
“เสี่ยวซ่ง เสี่ยวซ่ง หมอซ่ง รีบมาดูเร็ว ผู้อาวุโสฉีเป็นลมแล้ว!” ผู้อำนวยการเหรินยังพอมีสติอยู่บ้าง แม้ในใจจะร้อนรน แต่ก็รู้ว่าควรตามหาใคร
เขายังปัดมือไล่หมอหลายคนที่กำลังช่วยฟื้นคืนชีพผู้อาวุโสฉีออกไปทันที
คนพวกนี้จะไปสู้เสี่ยวซ่งได้ยังไง เสี่ยวซ่งอยู่ตรงนี้พอดีเลย!
ซ่งชิงเหอยืนอยู่ไม่ไกล พอได้ยินผู้อำนวยการเหรินเรียก เธอก็เดินเข้ามาในไม่กี่ก้าว สถานการณ์แบบนี้เธอปฏิเสธไม่ได้
ต่อให้ผู้อาวุโสฉีจะไม่ชอบเธอแค่ไหน หรือสงสัยในตัวเธออย่างไร เธอก็ปฏิเสธไม่ได้
ไม่ใช่เพราะมีใจเมตตาในฐานะแพทย์ แต่เพราะตอนนี้เธอเป็นหมอของโรงพยาบาลทหาร จะปฏิเสธก็ไม่ได้ ต่อให้เธอใจแข็งปฏิเสธเรื่องนี้จริง ๆ
ก็ได้แค่สะใจชั่วคราว ไม่อาจสะใจไปได้ตลอด ข่าวลือเกี่ยวกับเรื่องนี้จะแพร่ไปทั่วเขตทหารในไม่ช้า และผู้คนก็จะวิพากษ์วิจารณ์นิสัยของเธอ
เธอยังต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ เพราะงั้นก็ต้องรักษา!
ซ่งชิงเหอหยิบเข็มเงินออกมา เข็มเล่มนี้ทั้งยาวและหนากว่าเล่มที่เพิ่งปักลงบนตัวหลี่เฉียงเสียอีก!
“โอ้โห!!!”
คนรอบข้างพากันตกใจกลัว ต่างถอยกรูดไปด้านหลัง
แม้แต่ผู้อำนวยการเหรินกับผู้นำหลายคนก็ยังอดถอยหลังไปครึ่งก้าวไม่ได้ น่าขนลุกจริง ๆ...