หูหลีเจวียนยกมือปิดปากหัวเราะ พลางโบกมือ “ดาราที่ไหนกันล่ะ ฉันเองจ้ะ พี่หลิว ฉันหลีเจวียนไง ดูสิ พี่นี่ชอบล้อเล่นจริง ๆ”
พูดจบเธอก็ส่งสายตาหวานเยิ้มให้หลิวซิ่ว
หลิวซิ่วสะดุ้งไปทั้งตัว มิน่าภรรยาผู้พันฮั่นถึงได้มีฉายาว่าจิ้งจอกเจ้าเสน่ห์ นี่มันจิ้งจอกเจ้าเสน่ห์ตัวจริงชัด ๆ ไม่แปลกที่ใคร ๆ จะพูดแบบนั้น
ท่าทางยั่วเย้าแบบนี้ ผู้ชายคนไหนเห็นก็ต้องขาสั่นกันทั้งนั้น ขนาดเธอยังสั่นเลย
ป้าเจิ้งที่อยู่ข้าง ๆ ก็มีสีหน้ากระตุกนิด ๆ ปกติเธอไม่ค่อยได้ไปมาหาสู่กับภรรยาผู้พันคนนี้ ได้ยินเรื่องของอีกฝ่ายมามากกว่า
พูดได้คำเดียวว่า สมคำร่ำลือ
“แค่ก ๆ แม่คะ ป้าหูอยากถามว่าเครื่องซักผ้าใช้ดีไหมค่ะ” ซ่งชิงเหอเอ่ยขัดจังหวะบรรยากาศชวนขนลุกนี้
พอเปลี่ยนเรื่อง หลิวซิ่วก็รีบหันไปสนใจเรื่องใหม่ทันที “ใช้ดีสิ เครื่องซักผ้านั่นสะดวกมากเลย ตอนนี้ฉันแค่เอาเสื้อผ้าสกปรกใส่ลงไปแล้วกดเปิดเครื่อง จากนั้นก็ไปทำธุระของตัวเองได้เลย ไม่ต้องคอยเฝ้าสักนิด ถึงเครื่องซักผ้าจะใช้เวลาซักนานหน่อย แต่มันซักเองได้นี่นา ช่วยประหยัดแรงไปตั้งเยอะ”
ป้าเจิ้งถามอย่างสงสัย “ดีขนาดนั้นจริงเหรอ?”
ใครจะอยากซักผ้ากันล่ะ?
ตอนนี้งานบ้านส่วนใหญ่ก็ตกอยู่กับผู้หญิง ถ้าเครื่องซักผ้าใช้ดี ทุกคนก็ย่อมสนใจ อยากซื้อไว้สักเครื่องเหมือนกัน
หลิวซิ่วพยักหน้า ดวงตาหยีลงเพราะยิ้ม “ดีสิ ฉันว่าซักได้สะใจยิ่งกว่าซักมืออีก พวกที่ไม่รู้เรื่องชอบพูดว่าเครื่องซักผ้าซักไม่สะอาดเท่าซักมือ พวกนั้นคงไม่เคยใช้ ไม่อย่างนั้นก็ต้องได้ยินสามีหรือลูกชายที่บ้านพูดแน่ ๆ เพราะซักมือมันประหยัดเงินกว่านี่นา แต่ชิงเหอของบ้านฉันดีจริง ๆ ฉันยังนึกไม่ถึงว่าจะซื้อเครื่องซักผ้า เธอกลับคิดเผื่อฉันไว้แล้ว!”