หวังเจินค่อนข้างมั่นใจในตัวเอง เธอหน้าตาดี ครอบครัวก็มีฐานะไม่เลว พ่อเป็นหัวหน้าโรงงานอาหาร ส่วนแม่ทำงานอยู่สำนักงานเขต
ที่สำคัญกว่านั้นคือ ลุงห่าง ๆ ของเธอเป็นผู้บังคับบัญชาระดับสูงในกองทัพภาคเมืองหลวง พ่อของเธอได้งานนี้ก็เพราะลุงหวังช่วยไว้ อีกทั้งครอบครัวของเธอยังได้รับผลประโยชน์มากมายจากความสัมพันธ์กับลุงหวัง
ถึงจะเป็นแค่ญาติห่าง ๆ แต่พอเอ่ยถึงออกไป ใครบ้างจะไม่ไว้หน้า? โอกาสเดินทางมาทำงานต่างถิ่นครั้งนี้ก็ได้มาเพราะเห็นแก่หน้าลุงหวังทั้งนั้น พอกลับถึงเมืองหลวง เธอก็จะได้ย้ายจากการเป็นคนงานหญิงในโรงงานไปนั่งทำงานในสำนักงานที่ทำการจัดการบ้านเรือนแล้ว
พ่อของเธอบอกว่า ต่อไปเธอยังมีโอกาสก้าวหน้าได้อีก ด้วยคุณสมบัติที่ดีพร้อมของเธอ อนาคตยังอาจไปได้ไกลกว่าพวกพี่ชายพี่สาวเสียด้วยซ้ำ
ด้วยคุณสมบัติอย่างเธอ จะจัดการนายกองคนหนึ่งในกองทัพภาคตะวันตกเฉียงเหนือได้ยากตรงไหน? ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ หรอกหรือ?
ยิ่งคิดหวังเจินก็ยิ่งมั่นใจ หลังได้ข้อมูลที่ต้องการแล้ว เธอก็ไม่สนใจเสี่ยวหลี่อีก ส่วนเสี่ยวหลี่เองแม้อยากพูดต่ออีกสักหน่อย แต่ก็รู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง
อีกด้านหนึ่ง ภายในตู้รถไฟของซ่งชิงเหอ
หลังทุกคนกินมื้อเย็นเสร็จ ซ่งชิงเหอกับลู่หวยเฉินก็ไปล้างหน้าล้างตาด้วยกัน ห้องน้ำตรงตู้รถนอนมีคนไม่มากนัก
ด้านนอกมืดลงแล้ว ทั้งสองเดินไปตามทางเดินในตู้รถไฟที่มีเพียงเสียงล้อรถแล่นอย่างเงียบสงบ ราวกับบนรถไฟขบวนนี้เหลือเพียงพวกเขาสองคน