เธอเรียบเรียงถ้อยคำอยู่ในใจเสียยกใหญ่ ก่อนจะเอ่ยว่า “ขอโทษนะคะ ถึงชิงเหอจะเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของฉัน แต่ฉันก็ไปบังคับเธอไม่ได้ เธอต้องหาเงินและเลี้ยงครอบครัวเหมือนกัน แถมการทำยาหอมก็เหนื่อยมาก ขอให้พวกคุณเข้าใจด้วยนะคะ”
พูดจบ เธอก็พยักหน้า แล้วหันหลังเดินจากไป
พยาบาลทั้งสองคนมองหน้ากัน “พูดอะไรของเขาน่ะ ฟังไม่รู้เรื่องเลยจริง ๆ!”
*
นับตั้งแต่ลู่หวยเฉินลุกขึ้นยืนได้ ขาของเขาก็ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว เขาวิ่งเล่นอยู่ในบ้านได้หลายวัน กล้ามเนื้อที่เคยลีบลงเล็กน้อยก็กลับมาเต่งตึงขึ้นบ้างแล้ว
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เขากลับเข้าหน่วยทันที แล้วก็มีงานต่อเนื่องอีกเป็นชุด
ทั้งกองทหารต้อนรับการกลับมาของเขาอย่างอบอุ่น โดยเฉพาะผู้พันฮั่นที่ถึงกับน้ำตาคลอ ในกองทัพภาคทั้งหมด การมีทหารเก่งกาจอย่างเขาอยู่ใต้บังคับบัญชาถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง
มีแต่สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าช่วงที่ลู่หวยเฉินบาดเจ็บที่ขา ผู้พันฮั่นผ่านมันมาได้อย่างไร เขาแทบนอนไม่หลับทุกวัน เพราะหัวใจเจ็บปวดกับการสูญเสียอีกฝ่าย
ถึงขั้นไม่สนใจภรรยาของตัวเองด้วยซ้ำ
ตอนนี้ลู่หวยเฉินกลับเข้าหน่วยแล้ว เขาอยากจะกอดอีกฝ่ายแล้วหอมแก้มสักสองทีให้รู้แล้วรู้รอด!
“เสี่ยวลู่ เตรียมตัวไว้ อีกหนึ่งสัปดาห์...ไม่สิ อีกสามวัน เอกสารจากเบื้องบนน่าจะลงมาแล้ว ถึงตอนนั้นกองเราจะจัดงานฉลองให้คุณกันอีกสักรอบ!” ผู้พันฮั่นตบไหล่ที่ยังคงแข็งแรงของลู่หวยเฉิน ดวงตาและใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความพอใจ
เสี่ยวหลี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ส่งเสียงแซว “อีกสามวันผู้กองลู่ก็จะกลายเป็นผู้บังคับกองพันลู่แล้วสินะ!”