ตอนที่หลายคนดูดน้ำอัดลมจนหมดแล้วแยกย้ายกันไป ป้าฉินกับป้าเฉียนก็ยังอดชื่นชมซ่งชิงเหอไม่ได้ว่าเป็นคนรู้จักวางตัว แถมนิสัยก็ดี
ไม่อย่างนั้นคงไม่แจกน้ำอัดลมให้พวกเธอคนละขวดหรอก น้ำอัดลมขวดละตั้ง 2 เหมา สี่ขวดก็ 8 เหมาแล้ว
ป้าเจิ้งกลืนน้ำอัดลมรสส้มเปรี้ยวหวานลงคอ ก่อนจะมองเด็กน้อยในอ้อมแขนป้าฉิน
“ปากของกังจื่อดูเหมือนจะดีขึ้นแล้วนะ ฉันตาฝาดไปเองหรือเป็นแบบนั้นจริง ๆ กันแน่?!” น้ำเสียงป้าเจิ้งเจือความประหลาดใจ
ป้าเฉียนกับป้าฉินได้ยินดังนั้นก็พากันก้มมองปากของกังจื่อ เด็กชายดูดน้ำอัดลมอย่างเอร็ดอร่อย รอยแดงรอบริมฝีปากด้านนอกจางลงแล้ว ส่วนบริเวณที่เคยแห้งแตกก็ดูชุ่มชื้นขึ้นไม่น้อย
“เหมือนจะจริงนะ ไม่แดงเท่าเดิมแล้ว แถมตั้งนานก็ไม่เห็นกังจื่อเลียปากเลย” ป้าเฉียนพูดจบก็เม้มปากตัวเองตามไปด้วย เธอรู้สึกว่าปากที่แห้งแตกของตัวเองก็ดีขึ้นมาก
ป้าฉินถามว่า “หลานรัก บอกย่ามาสิ ปากยังเจ็บอยู่ไหม?”
กังจื่อดูดน้ำส้มคำสุดท้ายเข้าปากแล้วส่ายหน้า “ไม่เจ็บแล้วครับ ของที่คุณน้าซ่งทาให้ผมสบายมากเลย”
ก่อนหน้านี้เขาเลียปากเพราะรู้สึกเหมือนมีอะไรติดอยู่ แถมยังไม่สบายปากจนอดเลียไม่ได้
“น่าจะได้ผลจริง ๆ คืนนี้ฉันจะดูอีกที ถ้าได้ผลจริงก็ดีมากเลย” ป้าฉินยิ้มกว้างด้วยความดีใจ
เรื่องปากของหลานชายตัวน้อยทำให้เธอกลุ้มใจมานานแล้ว
“ป้าเฉียน เมื่อกี้พวกป้าไปหาซื้อของจากคุณซ่งกันมาใช่ไหม?” หวังเอ้อร์ฮวาเดินเข้ามาหา เธอเดินมากับหญิงสาวที่เพิ่งแต่งงานอีกหลายคน สีหน้าทั้งอยากรู้อยากเห็นและอยากซุบซิบ