ซ่งชิงเหอมองออกว่าอารมณ์ของเฉินชูอวิ๋นตอนนี้ไม่ค่อยปกติ เธอถอนหายใจในใจแล้วพูดว่า “ใช่ ฉันเป็นภรรยาทหาร ตอนคลอดลูก สามีฉันก็ไม่ได้อยู่เป็นเพื่อน ตอนนั้นข้างกายฉันมีแค่แม่สามีคนเดียว”
เฉินชูอวิ๋นกะพริบตา “แล้วคุณรู้สึกน้อยใจไหมคะ?”
แค่คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นตอนคลอด เธอก็รู้สึกขาอ่อนจนแทบยืนไม่ไหวแล้ว ยิ่งตอนนี้ขาของเธอก็ยังอ่อนแรง ไม่ฟื้นตัวสักที
ซ่งชิงเหอส่ายหน้ายิ้ม “ฉันไม่รู้สึกน้อยใจหรอก”
“หมอซ่ง แล้วฉันจะเอาแต่ใจเกินไปหรือเปล่าคะ ทุกคนก็ผ่านเรื่องแบบนี้กันมา ตอนฉันท้องแล้วแพ้ท้อง คนที่บ้านสามีก็บอกว่าผู้หญิงทุกคนก็เป็นกันแบบนี้ เหมือนกับว่าถ้าฉันแสดงออกว่าทรมานหรือไม่สบายใจ ก็แปลว่าฉันเอาแต่ใจ...” เฉินชูอวิ๋นพูดสิ่งที่ไม่กล้าบอกพ่อแม่ออกมา
ดูเผิน ๆ คนที่เธอแต่งงานด้วยก็มีฐานะคู่ควรกัน แถมทางบ้านสามียังมีอำนาจมากกว่าบ้านเธอเสียอีก ภายนอกดูสง่าผ่าเผย แต่เธอก็ได้สัมผัสความลำบากของการแต่งงานไกลบ้านแล้ว
ถึงครอบครัวเดิมจะเป็นที่พึ่งให้เธอได้ แต่ก็อยู่ไกลกันจนช่วยอะไรไม่ได้เลย ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในบ้านสามี เธอต้องเผชิญและจัดการด้วยตัวเอง
มีอยู่ช่วงหนึ่ง เธอไม่อยากอยู่ในเมืองหลวงต่อไปแล้วจริง ๆ
ซ่งชิงเหอมองเฉินชูอวิ๋นที่เริ่มสงสัยในตัวเอง น้ำเสียงหนักแน่น “ไม่หรอก คุณควรรู้สึกน้อยใจ และควรรู้สึกน้อยใจมากด้วย”
เมื่อดูจากครอบครัวของอีกฝ่ายแล้ว การรู้สึกน้อยใจก็เป็นเรื่องปกติมาก