รอบตัวผู้อาวุโสฉีแผ่บรรยากาศอึมครึม เขาวางข้าวของลงบนโต๊ะทำงานอย่างลวก ๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเก้าอี้
“เฮ้อ...”
เขาแหงนมองเพดาน แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าตัวเองทำเรื่องเกินไปจริง ๆ พอลองคิดทบทวนอย่างละเอียด ก็เห็นว่ามันเกินไปมากจริง ๆ
เขาเสียใจจริง ๆ
“อาจารย์ครับ นี่เป็นชาที่ผมชงมาให้ ชาขาวชั้นดี เชิญลองชิมครับ” เสี่ยวเทายกน้ำชาเข้ามาให้อาจารย์จากด้านนอก
เมื่อเห็นของฝากกองพะเนินอยู่บนโต๊ะทำงาน เขาก็คิดแค่ว่ามีคนเอาของมาให้อาจารย์อีกแล้ว เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเป็นประจำ
ผู้อาวุโสฉีไม่มีอารมณ์ดื่มชา จึงถามว่า “ชาขาวคุณภาพเป็นยังไงบ้าง?”
เมื่อครู่หมอซ่งตัวน้อยดูไม่อยากคุยกับเขาเลยสักนิด บอกว่ายืมตำราแพทย์ได้ แล้วค่อยมาหารือเรื่องแพทย์แผนจีนด้วยกัน ฟังยังไงก็รู้ว่าเป็นข้ออ้าง
ถึงเขาจะอารมณ์ไม่ค่อยดี แต่ก็เข้าใจการปฏิเสธอย่างอ้อมค้อมได้
ไม่รับของแล้วจะมาคุยหารืออะไรกันอีก?!
เห็นชัด ๆ ว่าอีกฝ่ายไม่อยากข้องเกี่ยวกับเขาเป็นการส่วนตัวแล้ว
เสี่ยวเทารีบตอบเมื่อได้ยินอาจารย์ถาม “คุณภาพดีมากครับ อาจารย์จะเอากลับไปดื่มสักหน่อยไหมครับ?”
เขาฝากคนซื้อชาขาวนี้มา ตั้งใจเอาไว้ตอบแทนอาจารย์ แม้อาจารย์จะอารมณ์ร้อนอยู่บ่อย ๆ แต่ก็สอนอะไรให้เขาจริง ๆ
เขาจึงคอยปรนนิบัติอีกฝ่ายอย่างเต็มที่เสมอ
ผู้อาวุโสฉีลูบคาง “ตอนนี้ไปจัดมาให้ฉันห่อเล็ก ๆ”
เขาไม่ได้บอกว่าจะเอากลับไปหรือจะทำอะไร
เสี่ยวเทารีบรับคำ “ได้เลยครับอาจารย์ ผมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้!”