“ไป ๆ รีบกลับบ้านกัน ฉันไปก่อนนะ” หลิวซิ่วไม่แม้แต่จะมองลู่หวยเฉิน ก็ยัดหนิงหนิงน้อยที่อุ้มอยู่ในอ้อมแขนใส่อ้อมแขนเขาทันที
เธอหันไปทักซ่งชิงเหอ แล้วรีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ราวกับมีผีร้ายไล่ตามอยู่ข้างหลัง
ซ่งชิงเหอ: …
“ร่างกายแม่แข็งแรงดีจริง ๆ” เธอฝืนพูดออกมาได้ประโยคหนึ่ง
ลู่หวยเฉินพยักหน้า “ดูเหมือนจะแข็งแรงกว่าเมื่อก่อนจริง ๆ”
อยู่บ้านก็มีเรี่ยวแรงเหลือเฟือ ทั้งยังไม่บ่นว่าปวดตรงนั้นเจ็บตรงนี้ เห็นได้ชัดว่าร่างกายแข็งแรงขึ้นแล้ว
ระหว่างที่กำลังพูดกัน ป้าเจิ้งกับคนอื่น ๆ ก็วิ่งลงมาด้วย พวกเธอวิ่งไปพลางหันกลับไปมองชั้นสองไปพลาง ราวกับกลัวว่าเฉินกุ้ยหลานจะตามมาทันทีแล้วเรียกให้กลับไป
“เร็ว ๆ วิ่งให้ไวเข้า เดี๋ยวถ้าเรียกพวกเรา ก็ทำเป็นไม่ได้ยินไปเลย”
“ได้ อย่าหันกลับไปสิ เดี๋ยวเธอเห็นเข้าพอดี!”
“รีบวิ่งเร็วเข้า พอกลับถึงบ้านแล้วทุกคนก็อย่าเปิดประตูนะ อย่าลืมลงกลอนด้วย”
……
กลุ่มคนวิ่งอึกทึกผ่านหน้าซ่งชิงเหอกับลู่หวยเฉินไป ไม่มีใครแบ่งสายตามาให้พวกเขาแม้แต่น้อย กระทั่งหนิงหนิงน้อยกับซือฉีน้อย สองเจ้าตัวน้อยน่ารัก ก็ยังไม่ทำให้พวกเธอชะลอฝีเท้า
ซ่งชิงเหอมองแผ่นหลังของกลุ่มคนที่มีป้าเจิ้งเป็นหัวหน้าแล้ว ก็รู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปสมัยเป็นนักเรียนอยู่เหมือนกัน เพียงแต่ต้องเปลี่ยนโรงเรียนเป็นมหาวิทยาลัยวัยเกษียณ
จะว่าไป กลุ่มป้ากับน้า ๆ ที่สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำเงินลายดอกไม้ตัวเล็ก ๆ ดูสดใสเหมือนวัยสาวอยู่เหมือนกัน
*
ร้านยาของซ่งชิงเหอจัดเตรียมเสร็จอย่างรวดเร็ว เพียงไม่ถึงสามวันก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง ข้าวของทุกอย่างตามแบบที่วาดไว้ก็จัดหามาครบแล้ว