หัวหน้าหมู่บ้านกวาดตามองซ่งตัวตุนอย่างละเอียด สีหน้าฉายชัดว่ากำลังสงสัย ซ่งตัวตุนถูกจ้องจนรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว จึงหาเหตุผลส่ง ๆ มาอ้างแล้วรีบเดินจากไป
ระหว่างเดินยังหันกลับไปมองด้วย สายตาที่มองหัวหน้าหมู่บ้านเหมือนเห็นผีอย่างไรอย่างนั้น...
หัวหน้าหมู่บ้าน: ……
ทำตัวมีพิรุธชัดขนาดนี้ กลัวเขาดูไม่ออกหรือไง?
แต่ตอนนี้เรื่องด่วนที่สุดคือเขาต้องไปสถานีตำรวจก่อน ส่วนเรื่องของตระกูลซ่งค่อยกลับมาคิดให้รอบคอบอีกที
ซ่งตัวตุนวิ่งเหยาะ ๆ กลับบ้าน พอเข้าลานบ้านก็เห็นซ่งชิงหย่ากับซุนเฟิ่งกำลังรออย่างกระวนกระวาย
“พ่อ เป็นยังไงบ้าง? พ่อห้ามคนตระกูลกู้ไว้ได้ไหม?” ซ่งชิงหย่าถามอย่างร้อนใจ
ถ้าตระกูลกู้ไปแจ้งความ ตำรวจก็คงมาสอบสวนและซักถาม พวกเขาทำเงินหายไปตั้งมากมาย ย่อมต้องถูกสงสัยและตกเป็นเป้าสายตา...
เรื่องพวกนี้ทั้งสามคนคุยกันไว้เมื่อวานตอนปิดประตูอยู่ในห้อง ทางออกที่ดีที่สุดคือไม่ต้องแจ้งตำรวจ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
นี่เป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว
ซ่งตัวตุนไม่ได้ตอบทันที แต่หันไปมองทางห้องโถงแล้วถามว่า “ต้าเฉียงอยู่ไหน?”
ลูกชายอยู่บ้าน พูดเรื่องพวกนี้ไม่ค่อยสะดวก
ซุนเฟิ่งตอบว่า “ฉันให้เขาไปหาจางหลิง เลยส่งเขาออกไปข้างนอกแล้ว”
ลูกชายไม่รู้อะไรเลย ทางที่ดีอย่าให้เขารู้เรื่องนี้ด้วย
ซ่งตัวตุนพยักหน้า ก่อนถอนหายใจแล้วพูดว่า “ห้ามไว้ไม่ได้ ไม่ใช่แค่ห้ามไม่สำเร็จ ยังทำให้หัวหน้าหมู่บ้านสงสัยด้วย ตอนฉันไปห้าม คนตระกูลกู้ทำท่าเหมือนจะกินฉันเข้าไป”