คนรอบข้างได้ยินซ่งชิงเหอพูดแบบนั้น ก็ไม่มีใครออกหน้าพูดอะไร
คุณยายอายุตั้งเจ็ดแปดสิบแล้ว หรือจะให้จับคุณยายเข้าคุกกันล่ะ? เดี๋ยวเกิดล้มตึงลงไปตรงนั้น บรรพบุรุษทั้งหลายก็เรียกให้ฟื้นไม่ขึ้นหรอก...
ผู้การจูเห็นซ่งชิงเหอถอนเข็มออกแล้ว ส่วนหลี่เฉียงที่นอนอยู่บนพื้นก็ไม่ค่อยมีปฏิกิริยา สีหน้าของเขาจึงผ่อนคลายลง
อีกอย่าง สหายที่อยู่บนพื้นคนนี้ดูแล้วน่าจะไม่เป็นอะไรมาก นอกจากสีหน้าไม่ค่อยดี ส่วนอื่นก็ปกติดีทุกอย่าง
หลี่เฉียง: …
ทำไมถึงดูเหมือนไม่เป็นอะไรน่ะหรือ เขาไม่พูดหรอก ไม่พูดว่าตัวเองตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
ถ้ารู้ว่าซ่งชิงเหอเอาเรื่องขนาดนี้ เขาคงไม่มาหาที่ตายหรอก ไม่มีทางมาหาที่ตายเด็ดขาด!
เวลานั้นเอง หมอที่ตรวจฟิล์มอย่างละเอียดก็เอ่ยขึ้นว่า “ฟิล์มนี้ไม่ใช่แผ่นเดียวกับของสหายคนนี้เมื่อวานจริง ๆ แผ่นเมื่อวานฉันจำได้แม่น กระดูกขาสมบูรณ์ดี ไม่มีปัญหาอะไรเลย แต่ฟิล์มแผ่นนี้มีจุดที่กระดูกขาแตกอยู่”
โชคดีที่เมื่อวานเขาไม่ได้เขียนอะไรให้ และไม่ได้สั่งยา ไม่อย่างนั้นวันนี้อีกฝ่ายคงเอาของของเขามาก่อเรื่องแน่
หมอถอนหายใจยาว รู้สึกดีใจจริง ๆ ที่ตัวเองไหวตัวทัน
สายตาดูแคลนของทุกคนพากันมองไปทางหลี่เฉียง รู้อยู่แล้วว่าคนพวกนี้คิดไม่ดี รู้อยู่แล้วว่าจงใจรังแกหมอซ่ง เพราะเห็นว่าหมอซ่งรังแกง่ายแน่ ๆ!
“มะ... ไม่ใช่ ขาฉันเจ็บจริง ๆ นะ เมื่อกี้ทุกคนก็เห็น อยู่ ๆ มันก็เจ็บขึ้นมา” หลี่เฉียงรับรู้ได้ถึงสายตาดูถูกของคนเหล่านั้น รู้สึกราวกับตัวเองกำลังอัดอั้นจนจะตายอยู่แล้ว