เมื่อกู้หย่วนเปลี่ยนมาสวมเครื่องแบบทหารที่เรียบร้อยเนี้ยบกริบแล้วลงมาชั้นล่าง ภาพที่เห็นก็คือหญิงชรากับป้า ๆ หลายคนที่สีหน้าตื่นเต้น ดวงตาของพวกเธอเป็นประกายขณะจ้องมองเขา
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ขณะเดียวกันสายตาก็อดกวาดมองหาร่างงามที่อยู่ในใจไม่ได้
ทำไมไม่ใช่ชิงเหอล่ะ?
“ผู้กองกู้ รีบไปดูภรรยาของคุณเร็วเข้า เธอปลอมเวชระเบียนกับฟิล์มตรวจโรค เดี๋ยวก็โดนลงโทษแล้ว!” หญิงชราที่เป็นหัวหน้ากลุ่มดูเหมือนฟันจะเหลือไม่กี่ซี่ แต่เสียงที่พูดกลับหนักแน่นชัดถ้อยชัดคำ!
เสียงดังจนคนที่เดินผ่านไปมาต่างหันมามอง บางคนถึงกับหยุดยืนดู สีหน้าจริงจังเคร่งขรึม แต่แฝงความตื่นเต้นอยู่ราง ๆ
กู้หย่วน: ???
เขามองเหล่าป้า ๆ ตรงหน้า ก่อนเอ่ยอย่างยากลำบากว่า “พวกคุณหมายถึงซ่งชิงหย่าเหรอครับ?”
ผู้หญิงคนนั้นก่อเรื่องอีกแล้ว เขาล่ะยอมใจจริง ๆ
“งั้นผมไปดูหน่อยนะครับ” กู้หย่วนฝืนยิ้มออกมาอย่างยากเย็น
เขาหวังว่าเรื่องอะไรก็ตามของซ่งชิงหย่าจะไม่ส่งผลกระทบมาถึงตัวเอง ไปดูสักหน่อย ถ้าอธิบายให้ชัดเจนได้ก็ดีเหมือนกัน
กู้หย่วนก้าวเดินอย่างเกร็ง ๆ ป้าคนหนึ่งที่ขี่จักรยานอยู่ข้าง ๆ ก็รีบกวักมือเรียกเขา “ผู้กองกู้ มานั่งเบาะหลังสิ เดี๋ยวฉันปั่นไปส่ง!”
กู้หย่วนปฏิเสธอย่างสุภาพ “ขอบคุณครับป้า แต่ไม่เป็นไร ผมเดินไปเองได้”
ตอนนี้ก้นเขาเจ็บ ทั้งที่แผลหายดีตั้งนานแล้ว ทำไมก้นยังเจ็บขนาดนี้ บางครั้งเขาก็อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองป่วยเป็นโรคอะไรกันแน่...