เด็กน้อยผิวพรรณนุ่มนิ่มน่าทะนุถนอมเสียยิ่งกว่าเด็กชายใต้แท่นประทับของเจ้าแม่กวนอิมเสียอีก
ของขวัญในมือผู้อาวุโสฉีร่วงลงพื้นจริง ๆ คราวนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะชี้ไปยังเด็กน้อยในอ้อมแขนของซ่งชิงเหอ “เด็กน้อย...”
เด็กคนนี้น่ารักเกินไปแล้ว
ผู้อาวุโสฉีครองตัวเป็นโสดมาทั้งชีวิต พอแก่ตัวลงก็เริ่มคิดอยากมีลูก ชีวิตนี้เขาเอาแต่รักษาคนไข้ จนละเลยเรื่องส่วนตัวไปนานแล้ว
ซ่งชิงเหอไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษกับการมาของผู้อาวุโสฉี อีกฝ่ายบอกไว้ตั้งแต่เมื่อวานว่าจะมา เธอจึงไม่แปลกใจ
“นั่นลูกสาวของชิงเหอ ชื่อหนิงหนิงน้อย ส่วนซือฉีน้อยเป็นเด็กผู้ชาย ตอนนี้น่าจะอยู่ในห้องโถงกลาง ซิ่วเอ๋อร์กำลังดูแลอยู่” ป้าเจิ้งแนะนำขึ้นก่อน
จากนั้นเธอก็กวักมือเรียกซ่งชิงเหอ ถือเป็นการทักทาย
พอซ่งชิงเหออุ้มหนิงหนิงน้อยออกมา ถวนถวนกับหยวนหยวนที่เดิมกำลังดูโทรทัศน์อยู่ในห้องโถงกลางก็เดินตามออกมาด้วย ราวกับเป็นหางเล็ก ๆ ของเธอ
เจ้าหมาน้อยสองตัวนี้ฉลาดมาก พวกมันได้ยินเสียงผู้อาวุโสฉีตั้งแต่อยู่ข้างในแล้ว แต่ไม่ได้ขยับ เพราะแยกออกว่าคุณปู่คนนี้ไม่มีเจตนาร้าย
“โอ้โฮ เจ้าหมาน้อยสองตัวนั้น...” ผู้อาวุโสฉีมองถวนถวนกับหยวนหยวนที่ขนฟูนุ่มด้วยแววตาประหลาดใจ
ถวนถวนกับหยวนหยวนน่ารักมาก ใครเห็นก็ต้องคิดแบบนั้น ผู้อาวุโสฉีเองก็มีนิสัยเหมือนเด็กแก่ ๆ จึงยิ่งต้านทานเจ้าหมาน้อยพวกนี้ไม่ไหว
ป้าเจิ้งยิ้มแล้วแนะนำ “น่ารักใช่ไหมล่ะ? ชิงเหอเลี้ยงไว้ ไม่ใช่แค่ลูก ๆ ของชิงเหอที่น่ารัก แม้แต่หมาน้อยที่เลี้ยงไว้ก็ยังหน้าตาดีมาก”