หวังเจาเตี้ยนถูกหลิวซิ่วทำเอาแทบหงายหลัง เธอกัดฟันเท้าเอวถลึงตาขู่ “เชื่อไหมว่าฉันจะนั่งทับแกให้ตายเลย”
ทั้งคู่เป็นศัตรูคู่แค้นกันไปแล้ว ใครใช้ให้วันแรกที่เข้าเรียนก็ทะเลาะกันเสียล่ะ หลังจากนั้นต่างคนต่างก็ไม่สนใจอีกฝ่าย
หวังเจาเตี้ยนเสียหน้าในชั้นเรียนสอนอ่านเขียนจนหมดแล้ว ทุกครั้งที่เข้าเรียนเธอรู้สึกอึดอัดไปหมด ขอแค่มีใครกระซิบกระซาบข้างหูหรือมองมาทางเธอ เธอก็จะคิดว่าคนพวกนั้นกำลังนินทาเรื่องน่าอายวันนั้น
วันนั้นพอกลับถึงบ้าน เธอก็โดนแม่สามีอบรมยกใหญ่ บอกว่าเธอโง่เง่า ทึ่มทื่อ ทำให้ครอบครัวขายหน้า แล้วยังต้องให้คนในบ้านคอยตามเช็ดตามล้าง แม้แต่หานจวินก็ไม่สนใจเธอแล้ว
เธอจะไปรู้ได้ยังไงว่าหวังเอ้อร์ฮวาจะร้ายกาจขนาดนั้น
หลิวซิ่วตกใจกับคำพูดของหวังเจาเตี้ยนจนเบิกตาโพลง ถอยกรูดไปหลายก้าวก่อนเตือนว่า “เธอ... อย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ ที่นี่ร้านยา ถ้าเธอก่อเรื่องขึ้นมา เธอต้องรับผิดชอบนะ”
ถึงเธอจะมีแรงเยอะ แต่ก็สู้หวังเจาเตี้ยนที่ตัวใหญ่กว่าเธอตั้งสองเท่าไม่ได้หรอก ถ้าอีกฝ่ายนั่งทับลงมาจริง ๆ เธออาจตายได้เลย...
หวังเจาเตี้ยนกลอกตาใส่หลิวซิ่วแล้วเบ้ปาก “ฉันไม่ได้มาหาเธอสักหน่อย”
พูดจบเธอก็หันหลังเดินเข้าห้องตรวจรักษาไป
ซ่งชิงเหอกำลังอ่านตำราแพทย์อยู่ด้านใน โจวหมิงกับอู๋ลี่ลี่ก็ถือหนังสือแพทย์มานั่งอ่านอยู่ข้าง ๆ ด้วย ตำราเหล่านี้เป็นความรู้พื้นฐานมาก แต่พวกเขากลับรู้สึกว่ามันไม่ธรรมดา เนื้อหาในนั้นเข้าใจง่ายก็จริง แต่กลับช่วยเปิดมุมมองใหม่ให้พวกเขาได้