หลิวซิ่วเหลือบมองลู่หวยเฉินอย่างสงสัย คำถามอะไรของเขากัน นี่มันเรื่องอะไรน่ะ กู้หย่วนเป็นทหารประจำการอยู่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือตั้งแต่แรกแล้ว ถ้าไม่มาที่นี่แล้วจะไปที่ไหนได้อีก?
“พูดแต่เรื่องไร้สาระ รีบไปล้างผักเลย กินข้าวเสร็จเรามาช่วยกันจัดบ้านหลังนี้ให้เรียบร้อย ซื้อพวกต้นหญ้าต้นไม้ดอกไม้มาปลูกเพิ่มอีกหน่อย เดี๋ยวค่อยไปดูที่ร้านยาด้วย จะได้จัดของข้างในให้เข้าที่เข้าทาง
ชิงเหอ เปลี่ยนเสื้อผ้าให้หนิงหนิงน้อยกับซือฉีน้อยด้วยนะ เอาชุดที่เราเพิ่งซื้อจากห้างสรรพสินค้าเมื่อคราวก่อน ส่วนเธอก็เปลี่ยนชุดใหม่เหมือนกัน” หลิวซิ่วบ่นพึมพำพลางแจกงานให้ทุกคน
ซ่งชิงเหอถาม “แม่ ไม่เห็นต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นเลยนี่คะ?”
หลิวซิ่วถลึงตาใส่ “เรื่องใหญ่ไม่ใหญ่ตรงไหนกัน แค่จัดบ้านให้เรียบร้อยหน่อยจะเป็นอะไรไป ก็ต้องให้พวกตัวดีนั่นเห็นชัด ๆ ว่าตอนนี้พวกเราอยู่กันสบายแค่ไหน!”
ซ่งชิงเหอ “…”
เอาเถอะ ที่จริงเธอก็ไม่ได้ขัดข้องกับความคิดนี้
ความจริงแล้วไม่จำเป็นต้องรอให้หลิวซิ่วตั้งใจจัดบ้านเลยด้วยซ้ำ พอกู้หย่วนกลับถึงเขตทหาร เขาก็ได้ยินเรื่องของซ่งชิงเหอกับลู่หวยเฉินทันที เขายังไม่ทันเอ่ยปากถาม ข่าวพวกนั้นก็พัดเข้าหูราวกับสายลม
ไม่ว่าเขาจะอยากฟังหรือเต็มใจฟังหรือไม่ก็ตาม
“เหล่ากู้ คนที่นายเคยหมั้นด้วยก่อนหน้านี้ เป็นน้องสาวของภรรยาตอนนี้ใช่ไหม ชื่อซ่งชิงเหอน่ะ?” เหล่าเฉินที่ปกติสนิทกับเขาพอสมควรเข้ามาใกล้ พูดจาเจื้อยแจ้วด้วยความอยากรู้อยากเห็น