เมืองหลวงเป็นสถานที่ที่บอกว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ บอกว่าเล็กก็ไม่เล็ก
ถ้าเรื่องทางพี่ชายของเธอแดงขึ้นมาแล้ววุ่นวายกันใหญ่ ถ้าพี่สะใภ้ทนไม่ไหวจนลากคนทั้งบ้านลงเหวไปด้วยจะทำยังไง เธอต้องเตรียมป้องกันไว้ล่วงหน้า
หวังเนี่ยนได้ยินหวังเจินพูดแบบนั้น แววรังเกียจก็วาบผ่านดวงตา เธอดึงมือออกจากอ้อมแขนของหวังเจิน แล้วยิ้มบาง ๆ “ฉันจะช่วยเธอยังไงได้ เรื่องนั้นเป็นเรื่องในครอบครัวของเธอ ต่อให้พี่สะใภ้เธอโวยวายขึ้นมา คนนอกก็เข้าไปยุ่งไม่สะดวกอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น พ่อฉันก็ไม่ให้ฉันเข้าไปยุ่งเรื่องแบบนี้ในบ้านเธอด้วย
ช่วงนี้พี่สะใภ้ฉันก็กำลังทะเลาะกับพี่ชายเรื่องหย่าเหมือนกัน บ้านฉันวุ่นวายไปหมด จะเอาเวลาที่ไหนไปยุ่งเรื่องบ้านเธอ บ้านใคร ๆ ก็มีเรื่องให้ปวดหัวทั้งนั้น...”
คิดว่าฉันยังเป็นคนโง่อยู่จริง ๆ หรือไง ถึงได้เอาฉันเป็นเครื่องมือใช้ไม่เว้นแต่ละวัน คิดว่าฉันยังเป็นยัยโง่ที่โชคดีเหมือนเมื่อก่อนหรือไง
หวังเนี่ยนเพิ่งคิดได้เมื่อไม่นานมานี้ หลังจากถูกคนตระกูลเฉินเล่นงานที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ เธอก็เข้าใจเรื่องต่าง ๆ ขึ้นมาไม่น้อย และเรื่องที่สำคัญที่สุดก็คือหวังเจินมองเธอเป็นแค่เครื่องมือ
ยัยเด็กนี่ก็แค่อยากให้พ่อเธอช่วยเหลือ งานของหวังต้าเหว่ยกับยัยเด็กนี่ก็ได้มาเพราะอาศัยพ่อเธอทั้งนั้น ตอนนี้ยังมาขอให้เธอช่วยอีก คิดจริง ๆ หรือว่าเธอยังเป็นคนเดิม
หวังเจินเห็นหวังเนี่ยนมีปฏิกิริยาแรงขนาดนี้ ท่าทีต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง จึงรีบพูดว่า “เนี่ยนเนี่ยน ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น เธอเข้าใจผิดแล้ว...”