สำหรับคนซื่อ ๆ อย่างเผิงซิงเย่ วิธีรับมือที่ได้ผลที่สุดคือกดดันเขาตรง ๆ อย่าได้สงสารหรือเห็นอกเห็นใจเขาเด็ดขาด
ยิ่งเข้าใจเขา ก็ยิ่งซวย
สีหน้าผู้การจูคล้ำเขียวไปหมด เขาไม่คิดเลยว่าแค่พูดประโยคเดียวจะทำให้คนมากมายพากันคัดค้าน ทุกคนต่างโต้เถียงเขา
แต่เรื่องนี้ก็ยังต้องจัดการ เขาเก็บความโมโหไว้ในใจแล้วตวาดว่า “เลิกโวยวายกันได้แล้ว! หุบปากให้หมด!”
พูดจบเขาก็ถลึงตามองพวกสาว ๆ กับป้า ๆ ที่พูดกันเสียงดังเมื่อครู่ รวมถึงซ่งชิงเหอด้วย ที่จริงเขาอยากถลึงตาใส่ตัวแทนเฉินเหมือนกัน แต่ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นตัวแทนเขตบ้านพักครอบครัวทหาร เขาจึงไม่อยากทำให้อีกฝ่ายเสียหน้า
ลูกผู้ชายต้องใจกว้างสักหน่อย อย่างน้อยก็ต้องแสร้งทำให้ได้
พอผู้การจูตวาด ทุกคนก็เงียบลงทันที ก่อนจะหันมามองเขาพร้อมกัน เผิงต้ายาที่อยู่ด้านหลังซ่งชิงเหอสั่นสะท้านด้วยความตกใจ รีบหลบไปอยู่หลังซ่งชิงเหออีกครั้ง
บรรยากาศแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ เรื่องทั้งหมดก็เกิดขึ้นเพราะเธอ ยิ่งทำให้เธอหวาดหวั่นกว่าเดิม กลัวกลับบ้านไปแล้วจะถูกตีอีก และกลัวว่าคนอื่นจะไม่ชอบเธอมากขึ้น
ซ่งชิงเหอจับมือเล็ก ๆ ของเผิงต้ายาไว้ ปลอบให้เธอไม่ต้องกลัว
ผู้การจูมองไปทางเผิงต้ายา เด็กหญิงดูแย่มากจริง ๆ คำพูดที่เขาเข้าข้างเผิงซิงเย่เมื่อครู่ก็ออกจะวู่วามไปหน่อย
“ผู้การจู ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าต้ายาจะกลายเป็นแบบนี้...” เมื่อเห็นผู้การจูมองเผิงต้ายา เผิงซิงเย่ก็อดอธิบายขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้
หวังเอ้อร์ฮวาที่อยู่ข้าง ๆ รีบเสริมว่า “ใช่ ๆ ช่วงสองสามวันนี้ต้ายาป่วยถึงได้กลายเป็นแบบนี้ เมื่อก่อนก็ไม่เป็นอย่างนี้สักหน่อย นี่ฉันไม่ได้พาเธอมาหาหมอแล้วเหรอ แล้วเด็กบ้านไหนบ้างที่ไม่ช่วยทำงานบ้าน ต้ายาอายุเจ็ดขวบแล้ว ก็ควรช่วยแบ่งเบาภาระครอบครัวสิ”