ผู้อาวุโสฉีซักต่อ “เครื่องหอมอะไรที่ช่วยรักษาอาการนอนไม่หลับ เครื่องหอมแบบไหนกัน ฉันไม่รู้เลยว่ามีเครื่องหอมอะไรบ้าง ทำไมหมอซ่งไม่บอกฉันล่ะ?”
ยิ่งพูดเขาก็ยิ่งคึกคัก แทบอยากออกไปซื้อกลับมาดูเดี๋ยวนั้น ในใจก็ยังรู้สึกขุ่นข้องอยู่บ้าง ว่ามีเครื่องหอมช่วยให้นอนหลับได้ แล้วทำไมหมอซ่งไม่ยอมบอกเขาสักคำ
อ้อ ดูท่าหมอซ่งยังโกรธอยู่จริง ๆ
“แค่ก ๆ เครื่องหอมนั่นผมก็ได้ยินมาจากผู้พันฮั่นเหมือนกันครับ เขาบอกว่าได้ผลดี ช่วงก่อนเขานอนไม่ค่อยหลับ หมอซ่งก็เลยจัดเครื่องหอมกล่อมประสาทให้ ผมคิดว่าผู้อาวุโสฉีน่าจะใช้ได้เหมือนกัน ฟังดูตรงกับอาการของคุณพอดีเลยครับ” ผู้อำนวยการเหรินพูดพลางยิ้มหน้าระรื่น
ผู้อาวุโสฉีก็คิดว่าตัวเองน่าจะใช้เครื่องหอมชนิดนั้นได้เช่นกัน ขณะเดียวกันก็รู้สึกเหมือนถูกโจมตีอย่างจัง
เขาทั้งอึดอัดทั้งขัดใจ หมอซ่งมีอคติกับเขา...
“ฉันจะกลับไปจัดการตำรับยาพวกนั้นเดี๋ยวนี้แหละ” ผู้อาวุโสฉีกัดฟันแล้วเดินออกไป
เขาไม่เชื่อหรอกว่าจะทำให้หมอซ่งยอมคืนดีกับเขาจากใจจริงไม่ได้
ผู้อำนวยการเหรินเปิดขนมบนโต๊ะแล้วหยิบเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย สีหน้าเต็มไปด้วยความสุข “อร่อยจริง ๆ อร่อยมาก!”
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้กินของที่ตาแก่คนนั้นให้มา ปกติทำท่าหยิ่งยโสเสียเต็มประดา คราวนี้คงได้หน้าแตกกลับไปแล้ว
สะใจจริง!
ประโยคนั้นพูดยังไงนะ โชคชะตามักลงโทษทุกคนได้อย่างแม่นยำ
บทลงโทษของผู้อาวุโสฉีก็มาถึงแล้วนี่ไง ฮิ ๆ...
*
ซ่งชิงหย่าถูกนำตัวไปยังฟาร์มในช่วงเที่ยงของวันที่สาม ใบหน้าซูบเซียว ร่างกายไร้เรี่ยวแรงจนดูเหมือนสูญเสียชีวิตชีวาไปหมด แถมยังผอมลงไปไม่น้อย แบบนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องดีอยู่เหมือนกัน