“ทุกคนเข้ามาคุยกันข้างในก่อนค่ะ เชิญค่ะ เชิญเข้ามา มีเรื่องอะไรพวกเรายินดีให้ความร่วมมือแน่นอน” หลิวซิ่วเปิดประตูรั้วที่แง้มอยู่ให้กว้าง แล้วเชิญทุกคนเข้ามาคุยกันในลานบ้าน
เฉินกุ้ยหลานพาทหารหญิงกลุ่มนั้นเดินเข้ามา
ซ่งชิงเหอเดินเข้ามาด้วย เธอมองซูเสวี่ยถิงก่อน อีกฝ่ายหน้าซีดเล็กน้อย ขอบตาแดงก่ำ ดูกระวนกระวายไม่น้อย แววตาที่มองเธอยังเจือความรู้สึกผิดอยู่ด้วย
เธอถามเฉินกุ้ยหลานว่า “สวัสดีค่ะผู้แทนเฉิน มีเรื่องอะไรที่ต้องการให้พวกเราช่วยหรือคะ?”
เฉินกุ้ยหลานเห็นว่าเธอสุภาพ น้ำเสียงจึงอ่อนลงตามไปด้วย “สหายซ่ง เป็นแบบนี้ค่ะ มีทหารหญิงหลายคนในคณะศิลปะที่ซื้อยาหอมของคุณไปใช้แล้วเกิดผื่นขึ้นบนใบหน้า ครั้งนี้ฉันพาพวกเธอมา ก็เพื่อสอบถามเรื่องยาหอมของคุณให้ได้ความชัดเจนค่ะ”
“คุณน้าเฉินก็ใช้ยาหอมเหมือนกัน ทำไมถึงไม่เป็นอะไรล่ะคะ ก่อนหน้านี้ฉันใช้ไปตั้งครึ่งขวดก็ไม่เห็นเป็นอะไร เรื่องนี้ต้องไม่เกี่ยวกับพี่ชิงเหอแน่ ๆ คุณน้าจะกล่าวหาเธอแบบนี้ไม่ได้!” ซูเสวี่ยถิงพูดอย่างร้อนรน น้ำเสียงแหลมขึ้นเล็กน้อย
เธอดูตื่นตระหนกอย่างมาก ยกมือขึ้นกระชากผมหลินเจวียนทันที “ถ้าเธออยากแก้แค้นฉันก็เข้ามาเล่นงานฉันสิ เธอมีสิทธิ์อะไรมากล่าวหาพี่ชิงเหอ!”
ตอนนี้เธอเกลียดหลินเจวียนเข้ากระดูกดำ ทั้งยังเกลียดตัวเองที่ใจอ่อนก่อนหน้านี้ด้วย
หลินเจวียนเจ็บหนังศีรษะ แต่ไม่ได้ขัดขืน กลับพูดทั้งน้ำตาคลอว่า “เสวี่ยถิง ฉันรู้ว่าเธอเกลียดฉัน แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจใช้ยาหอมของเธอนะ ฉันก็อยากสวยขึ้นเหมือนกัน ฉันขอโทษเธอ แต่ยาหอมนี่มีปัญหาจริง ๆ