“รู้สึกได้ก็เป็นเรื่องปกติ เส้นประสาทที่ขาของคุณกำลังได้รับการฟื้นฟูและกระตุ้นให้กลับมาทำงาน นี่คือผลจากการฝังเข็มต่อเนื่อง ถ้าหยุดกลางคัน คุณอาจต้องใช้เวลาราวหนึ่งสัปดาห์กว่าจะได้ผลเท่าตอนนี้” ซ่งชิงเหอกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
เจ็บจนหมดสติไปก็คุ้มแล้ว
ลู่หวยเฉินรู้สึกว่าหัวใจเต้นรัวไม่หยุด เขาอดถามอย่างกระตือรือร้นไม่ได้ “แล้วผมต้องฝังเข็มอีกกี่ครั้งครับ?”
นี่เป็นเรื่องที่เขาอยากรู้มาก
ซ่งชิงเหอคำนวณคร่าว ๆ “อีก 5 ครั้งมั้งคะ ก็อีก 5 วัน ฝังเข็มต่อเนื่องจนครบ 5 วันนี้แล้ว คุณก็ทำแผลต่อไปทุกวันก็พอค่ะ”
ผลจากการฝังเข็มแต่ละครั้งเห็นได้ชัดเจน แต่ก็เจ็บปวดทุกครั้งเช่นกัน
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เธอก็เสริมว่า “พรุ่งนี้ตอนฝังเข็มน่าจะเจ็บกว่าเดิม คุณอดทนหน่อยนะคะ พอผ่านวันพรุ่งนี้ไป อาการปวดก็จะทุเลาลงมาก แต่ทั้งหมดนี่ก็เป็นแค่การคาดเดาของฉันค่ะ”
ลู่หวยเฉินนึกถึงความเจ็บปวดเมื่อครู่กับเรื่องที่เขาหมดสติไป เขาตอบโดยไม่ลังเล “ผมทนไหวครับ”
แค่เรื่องหมดสตินี่ทำให้เขารู้สึกขายหน้าอยู่บ้าง โดยเฉพาะต่อหน้าชิงเหอ ทั้งที่อีกฝ่ายตั้งใจจะพาลูกกับแม่ไปหย่ากับเขาอยู่แล้ว…
พอคิดถึงเรื่องพวกนี้ ความตื่นเต้นยินดีในใจก็จืดจางลงไปกว่าครึ่ง ความผิดหวังแปลกหน้าพลันเอ่อขึ้นมา
ชิงเหอจะคิดไหมว่าเขาไร้ประโยชน์ ถึงกับเจ็บจนหมดสติตอนฝังเข็ม
เวลานั้นหลิวซิ่วที่ทั้งร้องไห้ทั้งยิ้มก็พูดขึ้นว่า “หวยเฉิน พรุ่งนี้ลูกต้องคาบตะเกียบไว้นะ เมื่อกี้แม่ยังไม่กล้ายัดเข้าปากลูกเลย”
ลู่หวยเฉินค่อย ๆ หันหน้าไปอีกทาง เขาไม่อยากคุยเรื่องนี้กับแม่