เฉาเทียนไม่สนใจเลยว่าป้าเจิ้งจะมีปฏิกิริยาอย่างไร พอเข้าบ้านก็เดินไปเปิดโทรทัศน์ แล้วเริ่มหาของกินในห้องโถงกลาง ทั้งผลไม้ ขนม ขนมปังไส้น้ำตาลทรายแดง อะไรที่กินได้ก็รื้อออกมาหมด
ของกินกองพะเนินถูกวางเต็มโต๊ะ เขากินไปดูโทรทัศน์ไป ยังใช้เฉาเหมยชงน้ำผึ้งมาให้ดื่มอีก ส่วนโจวกั๋วเจิ้งก็ต้องไปซักเสื้อผ้าและซื้อเนื้อมาให้เขากิน
ป้าเจิ้งแทบตาพร่ามืดไปหมด
“แม่ ฉันจำได้ว่าบ้านเรายังมีลูกอมนมกระต่ายขาวอยู่ แม่เอาไปเก็บไว้ที่ไหนเหรอ เสี่ยวเทียนชอบกิน แล้วก็มีส้มกระป๋องที่เขาชอบด้วย แม่เอาออกมาหมดเลยนะ” เฉาเหมยเห็นท่าทางเหมือนคนตายของป้าเจิ้งแล้วก็ขัดตา เธอกลอกตาไปมา ก่อนจะเริ่มสั่งทันที
พูดจบเธอก็ยกมือปิดปากไอเบา ๆ สองครั้ง ทำท่าทางอ่อนแอน่าสงสาร
ป้าเจิ้งตะลึงกับความเจ้าเล่ห์แบบหญิงชาของเธอ จนแทบอยากพุ่งเข้าไปฉีกทึ้งอีกฝ่าย แต่ทำแบบนั้นไม่ได้ หากตอนนี้เข้าไปกระชากผมผู้หญิงสารเลวคนนี้ กั๋วจิ้งต้องโกรธแน่
ไม่เท่ากับตกหลุมพรางของผู้หญิงสารเลวคนนี้หรอกหรือ?
เธอสูดหายใจลึก “ที่บ้านไม่มีลูกอมนมกระต่ายขาวแล้ว ส้มกระป๋องก็ไม่มี ของกินทั้งหมดอยู่ตรงนี้ กินหมดแล้วก็หมดเลย”
ของสองอย่างนั้นอยู่ในห้องของเธอ มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะยอมเอาออกมาให้
เฉาเหมยมองป้าเจิ้งแล้วพยักหน้าอย่างผิดหวังเล็กน้อย “งั้นก็ได้ค่ะ”
“เสี่ยวเหมย อยากกินส้มกระป๋องกับลูกอมนมกระต่ายขาวไหม?” โจวกั๋วเจิ้งไม่รู้โผล่มาจากไหน น้ำเสียงกระตือรือร้นประจบเอาใจ