ซ่งชิงเหอไม่คิดจะรับผู้อาวุโสฉีเป็นศิษย์หรอก ชายชราอายุมากขนาดนี้แล้ว ต่อไปคนเป็นอาจารย์อย่างเธอคงต้องคอยปรนนิบัติศิษย์จนส่งลงหลุมเสียด้วยซ้ำ
นี่ไม่ชวนให้ขำหรือไง?
เธอไม่อยากหาเรื่องชายชราคนนั้น คืนนี้จะเอาของทั้งหมดไปคืนให้เขา
ซ่งชิงเหอเดินวนอยู่ในเขตบ้านพักครอบครัวทหารรอบหนึ่ง แล้วแอบกลับไปดู พอเห็นว่าผู้อาวุโสฉียังไม่กลับ เธอจึงไปบ้านป้าเจิ้งที่อยู่ติดกัน
บ้านป้าเจิ้งครึกครื้นทีเดียว คนในบ้านเยอะ ต้าหยากับโจวจินเสวี่ยเข้ากันได้ดี แม้อายุจะห่างกันมาก แต่เด็กสาวทั้งสองต่างอ่อนโยนและมีจิตใจดี อยู่ด้วยกันจึงมีความสุข
ส่วนโจวเถี่ยเชียวก็อยู่กับป้าเจิ้ง แม้จะเป็นสามีภรรยาที่อยู่กินกันมานาน แต่ยิ่งห่างกันนานก็ยิ่งเหมือนคู่แต่งงานใหม่ ต่อให้เป็นไม้แก่ก็ยังผลิดอกได้
หวานชื่นกันจริง ๆ
พอคนในครอบครัวมาอยู่ด้วย โจกั๋วเจิ้งก็อารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย ช่วงนี้เขาพยายามไม่คิดถึงเรื่องเฉาเหมย อย่างน้อยตอนกลางวันก็ไม่คิด
หลายวันมานี้เฉาเหมยกลุ้มใจมาก ทั้งที่เป็นบ้านของตัวเองแท้ ๆ แต่กลับรู้สึกแปลกแยก กลางวันเธอเลือกจะอยู่แต่ในห้องให้มากที่สุด ไม่อยากเห็นหน้าคนพวกนั้น
โดยเฉพาะสีหน้าของพ่อแม่สามี เธอไม่อยากเห็นแม้แต่คนเดียว
ตอนซ่งชิงเหอมาถึง ป้าเจิ้งกับโจวเถี่ยเชียวกำลังทำงานกันอยู่คนละอย่าง คนหนึ่งผ่าฟืน อีกคนซักผ้า ทั้งคู่สบตากันเป็นระยะ สายตาหวานซึ้งจนแทบจะยืดเป็นเส้น
บรรยากาศหวานชื่นไม่แพ้คู่แต่งงานใหม่ มองแล้วเฉาเหมยถึงกับรู้สึกเข็ดฟัน