ตอนนี้เผิงซิงเย่ดูไม่ออกเลยสักนิดว่าเคยมีท่าทีรำคาญจนผลักหวังเอ้อร์ฮวาออกไปก่อนหน้านี้
พอคนรอบข้างเห็นหวังเอ้อร์ฮวายืนออกมา ต่างก็พากันกล่าวโทษเธอทันที ทั้ง “เป็นแม่ที่ใจดำ” “เป็นแม่ที่ไร้มนุษยธรรม” “ลำเอียงจนออกนอกหน้า” “สักวันต้องได้รับผลกรรม”...
ถ้อยคำไม่น่าฟังสารพัดกระหน่ำใส่เธอ ทุกคนทนมองเธอไม่ไหว ต่างคิดว่าเธอใจร้ายถึงได้ปฏิบัติต่อเผิงต้ายาเช่นนี้
ความจริงก็ไม่ผิดไปนัก แต่ทุกคนกลับพุ่งเป้าไปที่หวังเอ้อร์ฮวาเพียงคนเดียว ส่วนเผิงซิงเย่ที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอกลับหลบฉากไปอย่างงดงาม ไม่มีใครตำหนิเขาเลย แม้แต่ผู้การจูกับตัวแทนเฉินก็ยังขมวดคิ้วมองหวังเอ้อร์ฮวา
เห็นได้ชัดว่าทั้งคู่คิดเหมือนคนอื่น ๆ ต่างเห็นว่าเรื่องนี้เป็นความผิดของหวังเอ้อร์ฮวา
ใบหน้าหวังเอ้อร์ฮวาซีดเผือด ทว่าสีหน้ายังไม่ยอมรับผิด เธอยอมรับว่าปฏิบัติต่อต้ายาไม่ค่อยดี แต่ก็ไม่ได้ใจร้ายอย่างที่คนพวกนี้พูด อย่างน้อยเธอก็ยังให้ข้าวต้ายากิน
บ้านไหนมีลูกชาย ของดี ๆ ก็ต้องเก็บไว้ให้ลูกชายก่อนอยู่แล้ว จะเอาไปให้เด็กผู้หญิงได้ยังไง คนพวกนี้เองก็ทำแบบนี้กันทั้งนั้น ยังมีหน้ามาด่าเธออีก
แม้หวังเอ้อร์ฮวาจะคิดเช่นนั้น แต่ตอนนี้ก็ไม่มีความกล้าพอจะพูดออกมา เธอก้มหน้าด่าเผิงต้ายาในใจว่าเป็นตัวซวย และยังกังวลอยู่บ้างว่าจะส่งผลกระทบต่องานของสามีหรือไม่
เผิงต้ายาเห็นทุกคนกำลังด่าแม่ของตัวเอง ก็อดดึงชายเสื้อซ่งชิงเหอเบา ๆ ไม่ได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและหวาดกลัว