ต้าหยาเอียงหูฟัง เสียงคนพูดคุยดังมาจากในลานบ้าน ฟังดูแปลกหน้าแต่ก็ครึกครื้นไม่น้อย ยังได้ยินเสียงน้องชายตัวน้อยกับน้องสาวตัวน้อยด้วย กระทั่งเสียงถวนถวนกับหยวนหยวนวิ่งเล่นอยู่ในลานก็ยังดังเข้าหู
ความเคลื่อนไหวเหล่านี้ไม่ได้ทำให้รู้สึกแปลกแยกหรือหวาดหวั่น กลับทำให้เธอรู้สึกสบายใจและสงบสุข ตั้งแต่นี้ไปจะไม่มีเสียงด่าทอของย่ากับแม่อีกแล้ว และจะไม่มีเสียงกรีดร้องของน้องชายอีก
เมื่อออกจากเขตฝนกระหน่ำ ก็พบว่าทุกแห่งล้วนมีแดดสดใส
ต้าหยาลุกขึ้นแต่งตัวและออกจากห้องอย่างรวดเร็ว เธอแทบไม่ต้องเตรียมใจอะไรเลย แค่สวมรองเท้า พับผ้าห่มให้เรียบร้อย แล้วก็เปิดประตูออกไป
ตอนนี้ทุกคนนั่งคุยกันอยู่ในลานพลางเด็ดผักไปด้วย ป้าเจิ้งกำลังแกะถั่วลิสงเป็นระยะก็เหลือบมองประตูห้องที่ต้าหยานอนอยู่
ป้าเจิ้งเป็นคนแรกที่เห็นต้าหยาเปิดประตูออกมา เธอรีบเดินเข้าไปหา สีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย “รู้สึกเป็นยังไงบ้าง ยังไม่สบายอยู่หรือเปล่า รู้สึกไม่มีแรงไปทั้งตัวไหม?”
เด็กน้อยเพิ่งผ่านเรื่องแบบนั้นมา จิตใจคงย่ำแย่มากอยู่แล้ว แถมร่างกายก็ยังไม่ฟื้นดี คงทรมานไม่น้อย
ซ่งชิงเหอมองต้าหยาเช่นกัน ก่อนจะพูดว่า “คืนนี้กินข้าวที่นี่นะ เดี๋ยวจะตุ๋นไก่แม่ไก่ให้บำรุง ปู่หลิวของหนูเพิ่งออกไปซื้อไก่มาเมื่อกี้เอง”
เมื่อครู่พวกเธอคุยกันแล้วว่า คืนนี้ต้าหยาจะพักอยู่ที่นี่ พรุ่งนี้ค่อยกลับไป ที่สำคัญคือกลัวเฉาเหมยจะโวยวาย จัดการเรื่องทางนั้นให้เรียบร้อยก่อนค่อยว่ากัน