ม้าที่คาบเจียงอวิ๋นซุ่ยอยู่เหยียบย่างกีบดังดะดะดะ พาเจียงอวิ๋นซุ่ยไปยังคอกม้าแห่งหนึ่ง
เมื่อวางลง เจียงอวิ๋นซุ่ยก็ยกมือกุมลำคอ ใบหน้าแดงก่ำราวก้นลิง ไอต่อเนื่องไม่หยุด
มิได้ตายในเงื้อมมืออนารยชน แต่เกือบสิ้นชีพด้วยม้า
เห็ดน้อยโกรธนัก พอตั้งสติได้ก็เบี่ยงหน้าชี้ไปทางม้าตัวใหญ่ กระทืบเท้าเล็กๆ แล้วหมายจะเอาชีวิตกับมัน
ทว่านางอยู่ต่อหน้าม้าตัวใหญ่นี้ ดูเล็กน้อยเกินไป
หากสู้กันจริง ไข่กระทบหินคือคำกล่าวของนาง
เห็ดน้อยผู้รู้จักผ่อนสั้นผ่อนยาว ข่มใจกำหมัดแน่น กระทืบเท้าเป็นจังหวะดะดะ
สู้มิได้ QAQ
ทั้งมนุษย์และม้าต่างเป็นคนละเผ่าพันธุ์กัน ตัวนี้นอกจากจะไม่รู้ว่านางกำลังโกรธ ยังยื่นริมฝีปากเข้ามาแทะเส้นผมของนางอีก
เป็นการแทะอย่างเบามือ มิได้ทำอันตราย เจียงอวิ๋นซุ่ยที่ยืนไม่มั่นคงเกือบถูกแทะจนกลิ้งคว่ำ
เจียงอวิ๋นซุ่ย : "อ๊ากกก……ข้าจะเอาชีวิตเจ้า!"
กระต่ายจนตรอกยังกัดคน เห็ดน้อยผู้ถูกกดขี่จนกรุ่น อีกทั้ง…ก็กรุ่นนัก!
เจียงอวิ๋นซุ่ยกรุ่นจนรีบคลานหนี
"น่ารำคาญนัก มาทำอะไรกับผมข้า"
นางหมอบอยู่มุมหนึ่ง กุมศีรษะ ดูน่าสมเพชราวกับเห็ดน้อยราขึ้น
"เจ้าจงยืนห่างๆ อย่าเข้ามาใกล้ข้า"
เห็ดน้อยขู่โต้กลับเบาๆ ต่อม้าที่เข้ามาใกล้อีกครั้ง
ม้าตัวใหญ่เดินวนรอบนางหนึ่งรอบ แล้วเอาศีรษะถูไถนาง
เจียงอวิ๋นซุ่ยพลันนึกขึ้นได้ ว่าชาติก่อนนางเคยพบม้าที่มีสติปัญญาเหมือนคน สามารถพูดคุยด้วยได้ แต่ไม่อาจแปลงเป็นมนุษย์ ชอบอิสระและวิ่งไปทั่วทุกหนแห่ง