เจียงอวิ๋นซุ่ยอยู่ที่อำเภอเหลียวหยางสองสามวัน นางเอาแต่หงอยเหงากังวลตลอด
ไม่ยอมออกไปเที่ยวเล่นด้วย เอาแต่นั่งเท้าคางอยู่ที่ประตู ราวกับกำลังรอใครสักคน
ในช่วงไม่กี่วันนี้ ฟ่านเหอจัดการตระกูลหลี่อย่างเด็ดขาด พวกลูกค้าพ่อค้าที่สมคบคิดกับตระกูลหลี่ในอำเภอเหลียวหยางก็หนีไม่พ้นเคราะห์
ทว่าหัวหน้าตระกูลหลี่ไม่ได้ตายด้วยน้ำมือของฟ่านเหอ เขาถูกทำให้ตายด้วยความโมโห
เดิมทีก็ถูกพิษ หลังจากถูกกระทบกระเทือนหลายต่อหลายครั้ง ร่างกายก็ทรุดโทรมลงอย่างสิ้นเชิง
ภายหลังน้องชายของเขายังโผล่มาโอ้อวดว่าเด็กแฝดนั่นคือลูกของตน
มารดาเฒ่าของเขาก็คอยยุยงไม่ให้ยกประโยชน์ให้คนนอก ให้เขามอบตระกูลหลี่ไว้ในมือน้องชาย
กล่าวโดยสรุปแล้ว เจ้าคนอาภัพผู้นั้นถูกคนของตัวเองทำให้โมโหตาย
เพิ่งตายได้ไม่นาน ฟ่านเหอก็ส่งคนไปจับผู้คนในตระกูลหลี่ทั้งหมด นับแต่นั้นมา ตระกูลหลี่แห่งอำเภอเหลียวหยางก็ล่มสลายอย่างสิ้นเชิง
วันนี้ เจียงอวิ๋นซุ่ยกำลังนั่งอยู่ตรงธรณีประตู มองดูนกบนฟ้า
มีผู้หนึ่งเดินมาหยุดตรงหน้านาง
เจียงอวิ๋นซุ่ยเงยหน้ามอง
“หลี่โป๋?!”
ถูกต้อง คนนี้คือพ่อบ้านที่เคยติดตามอยู่ข้างกายจี้เยี่ยนอันก่อนหน้านี้ ภายหลังหนานซูมาดูแลจี้เยี่ยนอัน เขาก็พาคนออกตามหาสมุนไพร
ไม่คิดเลยว่าบัดนี้จะกลับมาแล้ว
“เสี่ยวอวิ๋นซุ่ย ซื่อจื่อให้ข้าน้อยมารับเจ้าไปเมืองเป่ยเจิ้น”
…………
ยามบ่าย รถม้าคันหนึ่งโยกเยกออกจากอำเภอเหลียวหยาง
เจียงอวิ๋นซุ่ยทาบตัวบนหน้าต่างรถ โผล่กายออกมาครึ่งท่อนโบกมืออำลาฟ่านเหอ