อ้วนพ่อครัวใหญ่และสหายเก่าอีกสองสามคนมารวมตัวกันกินมื้อนี้ แกะถูกย่างทั้งตัวบนกองไฟ อีกทั้งยังทำซุปเครื่องในแกะ ซาลาเปาไส้แกะ และอื่น ๆ อีก
พวกเขาแบ่งหน้าที่กัน บ้างฆ่าแกะ บ้างหั่นผัก บ้างก่อไฟ บ้างทำกับข้าว ทำงานอย่างสับสนแต่มีระเบียบ
เจียงอวิ๋นซุ่ยเดินวนอยู่ในห้องครัว มึนงงจนไม่รู้ว่าควรทำอะไร
เกือบถูกคนเหยียบอีกต่างหาก
อ้วนพ่อครัวใหญ่ผลักนางเบา ๆ ส่งตัวออกไปด้านนอก
“ไป ๆ เจ้าไปเล่นเถอะ”
เจียงอวิ๋นซุ่ยรับคำ
“เช่นนั้นข้ากลับบ้านไปเอาลูกเจี๊ยบมา”
“แล้วยังมีจั่วจั่วกับโย่วโย่วอีก พวกมันอยู่ในค่ายทหาร”
ท่านเสิ่นลุกขึ้นยืน เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน
“ข้าจะไปพาจั่วจั่วโย่วโย่วออกมา พอดีมีกระดูกมากมายให้สองตัวนั้นจัดการเสีย”
เจียงอวิ๋นซุ่ยกล่าว “ยังมีไอ้ดำอีก”
“ได้ ข้ารู้แล้ว”
เจียงอวิ๋นซุ่ยวิ่งกลับไปจวนตระกูลจี้ พาลูกเจี๊ยบขี้เหร่สองตัวที่กำลังผลัดขนออกมาด้วย
“แม่นมโจว ข้าจะไปบ้านอ้วนพ่อครัวใหญ่ ลูกท้อนี่ให้เจ้า มีรสสู้ในสวนไม่ได้”
แม่นมโจวพยักหน้ารับ “อ้อ ซุ่ยซุ่ย ทางซื่อจื่อมีข่าวมา”
ดวงตาของเจียงอวิ๋นซุ่ยสว่างวาบขึ้นทันใด
“อยู่ไหน อยู่ไหน ข้าขอดูหน่อย”
แม่นมโจวยื่นกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ให้นาง
นางคลี่ออกแล้วอ่านทีละคำ
“สงบสุขดี ไม่ต้องห่วง อย่ากินมากเกินจนอ้วน”
เจียงอวิ๋นซุ่ยโกรธจนแก้มป่องทั้งสองข้างทันที นางไม่ได้อ้วนเกินไป ตอนนี้ดูดีอย่างเห็นได้ชัด ทุกคนล้วนบอกว่าเลี้ยงดูดี
เจียงอวิ๋นซุ่ยพึมพำ “นกพิราบหลงทางอยู่นานกว่าจะกลับมาใช่หรือไม่ ถึงได้ใช้เวลานานเพียงนี้กว่าจะนำข่าวกลับมา”