จี้ซื่อเห็นเจียงอวิ๋นซุ่ยน้อยคุกเข่าเล็กน้อย กำลังจะคุกเข่าลงตามคนทั้งหลาย เขาก็เปลือกตากระตุกวูบ โผเข้าประคองตัวนางขึ้นมายืนมั่น
เจียงอวิ๋นซุ่ยที่ถูกยกขึ้นมาดั่งลูกเจี๊ยบ: (O∆O)
จี้ซื่อประคองตัวนางให้ยืนมั่นด้วยมือแล้ว อันตรธานหายวับไปในพริบตา
หลินหล่าง: “เอ๋? อาจารย์ของข้าเล่า?”
หลินหร่านตะโกนไปทั่วเรือน: “อาจารย์ อาจารย์ ท่านไปไหนเสียแล้ว?”
หลินฉือโถวร้องตะโกนตาม: “อาจารย์ อาจารย์…”
เพียงชั่วครู่ เสียงร้องเรียกหาอาจารย์ก็ดังไปทั่ว พวกเขาพากันวิ่งออกไปค้นหาด้านนอก ถึงขั้นมีผู้วิ่งไปพลิกก้อนหินดูก็มี
“อาจารย์?”
อาจารย์ไม่มี มีแต่ไส้เดือนตัวหนึ่งที่ถูกรบกวน
เจียงอวิ๋นซุ่ยส่ายหัวไปมา คลอเสียงใสๆ ร้องตะโกนหาอาจารย์ตามเด็กทั้งหลาย
ผู้ใหญ่ทั้งหลายที่ไม่รู้เรื่องราว: ???
“พวกเจ้ากำลังทำอะไรกัน? อาจารย์อะไร? ใครเป็นอาจารย์ของเจ้า? เรียกร้องวิญญาณรึ?”
จี้ซื่อปรากฏกายขึ้นอีกครั้งด้วยสีหน้าเรียบเฉย ในมือยังคว้าคนมาด้วย
หลินหล่าง: “อาจารย์อยู่ทางนี้!”
พลันนั้น เด็กทั้งหลายก็พากันวิ่งกรูกันมา
จี้ลู่: ???
“เกิดอะไรขึ้นพี่น้อง?”
เขาถูกดึงตัวมาอย่างงุนงง ยังคงมึนงงเต็มที
จี้ซื่อไม่เอ่ยวาจา เพียงผลักจี้ลู่ออกไปหน้าตาเฉย
“เขาจะสอนพวกเจ้า”
พูดจบ เขาก็อันตรธานหายไปทันที
หลินหล่างพวกเขาคว้าตัวผู้ใดไม่ทัน จึงได้แต่มองจี้ลู่ที่แต่งกายเช่นเดียวกับจี้ซื่อด้วยแววตาร้อนแรง