วันรุ่งขึ้น กระจกบานใหม่ก็ถูกหลอมออกมาแล้ว
ใสแจ๋ว ไม่มีสิ่งเจือปน ไม่มีฟองอากาศแม้แต่น้อย
วินาทีที่เห็นผลงานสำเร็จ บรรดาช่างหลอมกระจกต่างส่งเสียงเชียร์ด้วยความดีใจ
"ดีมาก สำเร็จแล้ว!"
"พวกเราใช้วัตถุดิบราคาถูกขนาดนั้น กลับหลอมออกมาเป็นของสวยงามเช่นนี้ได้ ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ"
"คุณหนูเจียงเด็กแค่นี้ รู้สูตรเหล่านี้ได้อย่างไรกันนะ?"
"จุ๊ๆ... พวกเจ้ายังไม่รู้อีกหรือ? คุณหนูเจียงแม้ในนามจะเป็นน้องสาวของซื่อจื่อ แต่จริงๆ แล้วนางไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับซื่อจื่อเลย ได้ยินว่าตอนเกิดวิกฤตถูกซื่อจื่อเก็บกลับมา และยังมีวิชาพิเศษบางอย่างอีกด้วย
เห็ดที่พวกเรากินกันรู้ไหม? ที่นี่จะมีเห็ดสดๆ ขึ้นมาได้อย่างไร เห็ดเหล่านั้นมีเฉพาะทางใต้เท่านั้น ก็เพราะนาง ที่นี่ถึงได้มีเห็ดประหลาดและสดใหม่มากมายขนาดนั้น"
"อีกอย่าง สัตว์ที่นางเลี้ยงไว้พวกนั้นพวกเจ้าเห็นหรือไม่? สุนัขสองตัวนั้นเลี้ยงจนตัวเท่าเสือแล้ว ใครเล่าจะเลี้ยงสุนัขได้ขนาดนั้น?"
"พูดถึงเรื่องนี้ ก็มีนกอินทรีพวกนั้นอีก โดยเฉพาะอินทรีทองตัวนั้น สวยงามมาก ข้าไม่เคยเห็นอินทรีทองที่มีขนสีทองจริงๆ มาก่อนเลย"
กลุ่มคนพูดคุยกันจนออกนอกเรื่องไปไกล
สุดท้ายพวกเขาก็ได้ข้อสรุปหนึ่ง
เจียงอวิ๋นซุ่ยไม่ใช่คนธรรมดา นางเกรงว่าจะเป็นเซียนน้อยที่ซื่อจื่อเก็บกลับมาโดยบังเอิญกระมัง!
หัวหน้ายางพูดขึ้นว่า: "พอได้แล้วพวกเจ้า ใครมีธุระอะไรก็ไปทำได้แล้ว ไม่ว่าคุณหนูเจียงจะมีสถานะใด ก็ล้วนเป็นผลดีต่อพวกเราทั้งนั้น"