แม่ครัวเฉินยามนี้ถูกโทสะแห่งความแค้นครอบงำสิ้นแล้ว นางมิอาจยั้งคิดสิ่งใดอีก
นางเพียงต้องการแก้แค้น
เดิมทีนางเป็นหญิงชาวบ้านธรรมดาจากหมู่บ้านหนึ่งในมั่วเป่ย ครอบครัวมิอาจนับว่าร่ำรวย แต่ชีวิตแม้เรียบง่ายกลับอบอุ่นยิ่ง
ทว่ากองทหารม้าอนารยชนเข้าจู่โจมหมู่บ้าน ตั้งแต่นั้น หมู่บ้านอันสงบสุขพลันตกสู่นรกในชั่วข้ามคืน
ชายฉกรรจ์ถูกสังหารทารุณแทบทั้งหมด เด็กน้อยก็มิอาจรอดพ้น สตรีถูกสัตว์เดรัจฉานเหล่านั้นข่มขืนหยามเกียรติ
บุตรสาวแม่ครัวเฉินและบุตรสะใภ้ก็ด้วย
นางเห็นกับตาว่าสามีและลูกชายถูกฆ่าตาย
หลานชายหลานสาวถูกพวกมันหัวเราะร่าจับยกขึ้นมาแล้วทุ่มกระแทกจนตายต่อหน้านาง
แม่ครัวเฉินชั่วชีวิตนี้ไม่มีวันลืมภาพนั้น และไม่มีวันลืมใบหน้าคนพวกนั้น
แน่ชัดว่า อาหลู่เยียคนนี้คือหัวหน้าที่นำกองทหารม้าคราวนั้น
เป็นผู้ที่ทุ่มหลานชายนางจนตายเช่นกัน
แม่ครัวเฉินครานั้นเกือบสิ้นชีพ เพียงแต่กองทัพตระกูลจี้มาถึงทัน สังหารอนารยชนไปส่วนหนึ่ง ที่เหลือหนีไป
นางถูกแทงกลางท้องมีดหนึ่ง แต่ยังไม่ตาย ถูกรักษาชีวิตไว้
นางใช้เวลายาวนาน กว่าจะให้ความแค้นและทุกข์ตรอมในใจค่อยๆ จมสงบลง
ทว่าบ่อยครั้งยามค่ำคืนยังฝันร้ายถึงภาพนั้น
ด้วยเหตุนี้ ใบหน้าอันดุร้ายของอาหลู่เยียพวกนั้นจึงปรากฏในความฝันนางเนืองๆ ไม่อาจลืมเลือน
ยามนี้เมื่อได้พบ ความแค้นที่ฝังใจพลันปะทุขึ้น
อาหลู่เยียคาดไม่ถึงว่าตนเองจะตายด้วยมือคนธรรมดา