จี้เยี่ยนอันค้นพบยาถอนพิษจากตัวเจียงอวิ๋นซุ่ย
“ยังดี ไม่โง่นัก”
เปิดขวดยาจิ๋วออก แล้วยื่นให้ทุกคนดมที่ปลายจมูก เพียงไม่นานก็จะฟื้นตื่นขึ้นมา
เจียงอวิ๋นซุ่ยสูดดมเข้าไปมากที่สุด อีกทั้งยังกินเข้าไปด้วย จึงฟื้นเป็นคนสุดท้าย
เลือนรางลืมตาขึ้น ก็งุนงงพานพบว่าใบหน้าขยายใหญ่หลายใบกำลังจ้องมองนาง
ซ่งจิ้นยังเอามือจิ้มแก้มนางเล่น
เจียงอวิ๋นซุ่ยสมองยังว่างเปล่าประดุจหน้ากระดาษ ปากก็เปิดออกงับตามสัญชาตญาณ
ซ่งจิ้นรีบหดมือกลับ
“ไอ้หยา เจ้านี่กัดเก่งจริง”
“ตัวยุ่งน้อย เหตุไฉนใช้ยาสลบจนตัวเองสลบไปได้”
เจียงอวิ๋นซุ่ยได้สติ ลุกขึ้นนั่ง
“ข้าจะช่วยต่างหาก” นางเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง
นางยังเล่าแผนที่คิดว่าสมบูรณ์แบบไร้ที่ติของตนออกมาอีกด้วย
“ศัตรูมากมาย ล้วนล้มลงไป ข้าก็จะช่วยพวกเจ้าฟื้น เช่นนั้นก็ไม่ต้องต่อสู้แต่กลับเป็นฝ่ายชนะอย่างไรเล่า”
ซ่งจิ้นพยักหน้า “หากพวกเราสู้ไม่ไหว วิธีนี้เห็นทีจะใช้ได้ผลจริง”
“แต่ใครทำให้เจ้ารู้สึกว่าเราสองสามคนสู้กับไอ้พวกอ่อนหัดนั่นไม่ได้กัน?”
“แล้วถ้าล้มไปหมดจริง เกิดในศาลว่าการอำเภอยังมีคนอื่นที่ไม่ได้มา เจ้าว่าฤทธิ์ยาของเจ้าจะออกก่อน หรือพวกนั้นจะมาก่อน?”
เจียงอวิ๋นซุ่ยฟังแล้วห่อเหี่ยวทันที
เหมือนนางจะหวังดีแต่กลับทำให้เรื่องยุ่งกว่าเดิมเสียแล้ว
“ข้าผิดไปแล้ว ขอรับโทษ”
นางตั้งใจทบทวน และเอ่ยรับผิดอย่างว่าง่าย
ทุกคนล้วนลูบศีรษะนาง “รู้ว่าผิดก็พอแล้ว ภายหน้าจะทำสิ่งใดก็คิดตรึกตรองสักหน่อย หรือไม่ก็ถามดูก่อน”
เจียงอวิ๋นซุ่ยพยักหน้า “ได้”