“ไอ้ดำนี่”
เจียงอวิ๋นซุ่ยเห็นหมาดำตัวหัวโจกนั่น
จี้เยี่ยนอันพยักหน้า ก่อนจะออกแรงดึงคนครึ่งตัวที่โผล่พ้นหน้าต่างออกมาจนเกือบทั้งร่างกลับมา
“นั่งให้เรียบร้อย”
“อ้อ”
ดวงตากลมของเจียงอวิ๋นซุ่ยเปล่งประกายวาววาม จ้องมองความโกลาหลเบื้องล่าง
ไอ้ดำพาพวกหมาล้อมท่านราชองครักษ์อวี้กับพรรคพวกไว้ ไม่ได้กัดใคร เพียงแต่... จู่ๆ ก็ยกขาหลังปัสสาวะใส่ทางนั้น
พวกหมาตัวอื่นเอาอย่างหมด
ทุกคน: ............
ได้กลิ่นเหม็นเน่าในอากาศ ท่านราชองครักษ์อวี้บิดปากกระตุก แล้วส่งเสียงหวีดร้องอย่างบ้าคลั่ง
“ฆ่ามัน ฆ่าพวกมันให้หมด!”
เดือดดาลนัก มันช่างหยามเกียรติเกินไปแล้ว!
บัดนี้พวกเขารีบกรูกันเข้ามา
“โอ๊ย ท่านราชองครักษ์อวี้ขออภัยด้วย สุนัขของซื่อจื่อไม่รู้มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”
สิ้นเสียงก็ตวาดใส่ฝูงไอ้ดำอีกว่า “พวกเจ้าพากันมาที่นี่ทำไม รีบกลับไปฝึกซ้อมได้แล้ว อีกประเดี๋ยวก็ต้องตามไปถึงทุ่งหญ้าหาพวกอนารยชนแล้ว”
ไอ้ดำเห่าหนึ่งครั้ง ก่อนจะนำฝูงสุนัขจากไป
ท่านราชองครักษ์อวี้หน้าดำทมิฬ “พวกเจ้า พวกเจ้า...”
คนพวกนั้นเอาแต่ขอขมาอยู่ไม่หยุด สุดท้ายถูกท่านราชองครักษ์อวี้ไล่ไป
มิฉะนั้นจะให้จัดการฝูงหมาเหล่านั้นจริงๆ หรือ จี้เยี่ยนอันคงได้ถลกหนังเขาทั้งเป็น
ไม่ไหวแล้ว ที่นี่อยู่อีกชั่วขณะไม่ได้เลย ต้องเร่งจากไป
ท่านราชองครักษ์อวี้กับพรรคพวกเผ่นหนีอย่างทุลักทุเล คนบนถนนพากันซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์
“ไปเถอะ ต้องกลับแล้ว”