ยามบ่าย จี้เยี่ยนอันหยิบแผนที่ผืนหนึ่งมา เป็นแผนที่ภูมิประเทศของมั่วเป่ยทั้งหมด บนนั้นมีหลายจุดที่ถูกวงด้วยสีแดง
“ที่ดินพวกนี้เจ้าเลือกได้ทั้งนั้น จะเลือกเอง หรือข้าเลือกให้”
“ส่วนเรือนของเจ้า อยู่ติดกับจวนตระกูลจี้นี่”
เรือนนี้จี้เยี่ยนอันเลือกเอง เรือนที่อยู่ติดกันเดิมทีก็ว่างเปล่า พื้นที่ไม่ได้ใหญ่โตนัก ฝีมือรังสรรค์ก็สู้เรือนแถบใต้ไม่ได้ ทว่าก็เป็นเรือนอิฐกระเบื้องสีเขียว มีลานกว้างไม่น้อยเลย อีกทั้งการก่อสร้างยังแข็งแรงทนทาน ใช้งานได้ดี
ต้องเลือกที่ดินเองรึ
เจียงอวิ๋นซุ่ยรีบนั่งลงข้างกายเขา พลางพิศดูแผนที่ภูมิประเทศอย่างพินิจพิเคราะห์
ดูอยู่ครึ่งวัน อืม… ดูไม่ใคร่เข้าใจ
“พวกเราอยู่ตรงไหนหรือ” นางมีสีหน้างุนงง พลางเกาศีรษะ
จี้เยี่ยนอันเอ่ย “…ดูไม่ออก เหตุใดไม่บอกให้เร็วกว่านี้”
เจียงอวิ๋นซุ่ยเหลือบหางตาจ้องเขา เจ้ามิได้เข้าใจผิดอันใดในตัวข้าหรือ นางดูออกเช่นนั้นหรือว่าเป็นผู้คงแก่เรียนที่ดูแผนที่ภูมิประเทศออก
จี้เยี่ยนอันชี้นิ้วไปยังตำแหน่งหนึ่งบนแผนที่
“ตรงนี้ก็คือเมืองเป่ยเจิ้น”
เจียงอวิ๋นซุ่ยเอ่ย “เช่นนั้นข้าขอเลือกที่ใกล้ ๆ”
หากไกลเกินไปก็ดูแลไม่ได้
แล้วก็รินอาณาบริเวณโดยรอบเมืองเป่ยเจิ้นที่วงแบ่งเอาไว้ เลือกไม่ถูก เห็ดน้อยไม่รู้เลยว่าจะเลือกอย่างไร
เจียงอวิ๋นซุ่ยใช้มือข้างหนึ่งเท้าคางเล็ก พลางทำท่าเหมือนกำลังตรึกตรองอย่างจริงจัง
ทว่าจี้เยี่ยนอันกลับรู้สึกประหลาด เด็กน้อยคนนี้จะออกลายอีกแล้ว
เป็นไปดังคาด ชั่วพริบตาต่อมา ก็เห็นเด็กน้อยผู้นี้หลับตา นิ้วชี้ชี้ไปบนแผนที่อย่างคลาง ๆ เริ่มท่องบทสวดเลือก
“ชี้ทหารชี้แม่ทัพ ชี้โดนใคร ข้าก็เลือกคนนั้น!”
นางลืมตา มองดูจุดที่ตัวเองชี้ เอ่อ… หลับตาชี้ผิดไปแล้ว ตรงนั้นไม่มีอะไรเลย ดังนั้นมือน้อยจึงหักเลี้ยว เปลี่ยนไปชี้พื้นที่ที่ถูกวงด้วยสีแดงซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด
“เอาที่นี่แหละ จี้เยี่ยนอัน ข้าเอาที่นี่”
จี้เยี่ยนอันชินชากับการกระทำประหลาด ๆ ที่นางงัดออกมาเป็นพัก ๆ แล้ว
“อืม วันนี้จะไปดูหรือไม่”
เจียงอวิ๋นซุ่ยกำลังคิดคำนวณอยู่ว่าจะปลูกอะไรบ้างแล้ว นั่นมันที่ดินของนางเองแท้ ๆ
“วันนี้ไม่ไป วันนี้จะไปดูเรือน”