เมื่อได้ยินนางเอ่ยวาจาหนักแน่นมีหลักฐานเช่นนั้น
สายตาของบุรุษด้านหลังหลายคนก็ล้วนจับจ้องไปยังนาง
แม่นมโจว: …………
ซ่งจิ้นกอดอก หัวเราะเสียงเย็น "ข้าบอกเจ้า เจ้าตัวน้อย ไฉนมากล่าววาจาเหลวไหลเสียที่นี่เล่า?"
เสิ่นชิงจู๋กลั้นยิ้มไม่ไหว "ที่แท้โชคร้ายก็แพร่เชื้อได้หรือไร ยังแพร่มาถึงตัวเจ้าหมดอีก"
หนานซู: "เจียงอวิ๋นซุ่ยเอ๋ยเจียงอวิ๋นซุ่ย พึ่งกลับมาก็พล่ามเพ้อเจ้อไปทั่ว บทลงโทษก่อนหน้านี้น้อยเกินไปกระมัง ซื่อจื่อโปรดลงโทษนางเพิ่มอีกเถิด"
เจียงอวิ๋นซุ่ยสบเข้ากับนัยน์ตาดำขลับของจี้เยี่ยนอัน ในใจพลันร้องโอวฮวอ
เพิ่งกลับมาแท้ ๆ ดูนางเหิมเกริมไปแล้ว
"ข้าไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย"
นางเอ่ยจบก็ยกมือปิดปาก ตั้งใจจะหลอกตนเองเช่นนี้
จี้เยี่ยนอัน: "ที่บอกไว้ก่อนหน้านี้ให้คัด 'คัมภีร์อักษรพันตัว' หนึ่งรอบ รีบคัดเสร็จแล้วส่งมาให้ข้าแต่เนิ่น ๆ "
เจียงอวิ๋นซุ่ย: …………
ช่างเถิด สุขสุดก็ทุกข์ถึงที่ว่าได้คือนางนี่แหละ
เจียงอวิ๋นซุ่ยท้อแท้สิ้นหวัง แต่ว่าเห็ดน้อยหาได้ยอมแพ้ไม่
เพื่อให้ตนได้คัดอักษรน้อยลง เห็ดน้อยที่ทำความสะอาดเรียบร้อยก็วิ่งปรนนิบัติอยู่ข้างกายจี้เยี่ยนอันอย่างขะมักเขม้น รินน้ำชาให้บ้าง ทุบนวดขาให้บ้าง
"จี้เยี่ยนอัน ข้าขอคัดตัวอักษรน้อยลงหน่อยได้หรือไม่~"
ยามเอ่ยปากขอร้อง เสียงนุ่มนิ่มหวานของนางก็หวานหูมิใช่น้อย
จี้เยี่ยนอันก้มหน้าลงจิบน้ำชา ใช้ขอบถ้วยกาปิดบังรอยยิ้มมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อย
"อืม ลดให้สักเท่านี้แล้วกัน"
เขายกนิ้วขึ้นมาห้านิ้ว
"ห้าร้อย!"
น้ำเสียงของเจียงอวิ๋นซุ่ยสดใสขึ้นมาก
จี้เยี่ยนอันได้แต่มองนางเงียบ ๆ เช่นนั้น