พวกเขาออกจากค่ายไปประมาณหนึ่งชั่วยามกับอีกครึ่งธูปก็ถูกพบเข้า
ครั้งนี้สุนัขป่ามีมากเกินไป ต่อให้กลบกลิ่นก็ยังถูกสุนัขป่าที่วิ่งเร็วและมีจำนวนมากจับร่องรอยได้
“เร็วเข้า ทางนี้”
จี้เยี่ยนอันกับเจียงอวิ๋นซุ่ยขี่ม้าตัวเดียวกัน คือม้าขาวตัวนั้น
มันพุ่งทะยานออกไป เร็วไม่แพ้ผู้ใช้วิชาตัวเบา และยังมองเห็นในยามราตรี หลบหลีกสิ่งกีดขวางในป่าได้อย่างแม่นยำ
“โฮ่ง ๆ ๆ…”
จั่วจั่ว โย่วโย่ว และไอ้ดำเปล่งพลังกดดันข่มสุนัขป่าที่กรูเข้ามาจนชะงัก
“ฉิว…”
ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งมา จั่วจั่วหลบฉิวเฉียด
“หมาดี!”
อากู๋ตั่วมองจั่วจั่วกับโย่วโย่วตาเป็นประกาย แทบอยากให้สุนัขสองตัวนี้เป็นของนาง
ไอ้ดำนางเคยเห็นมาก่อน ย่อมอยากได้เช่นกัน
น่าเสียดาย สุนัขที่ภักดีปกป้องนาย ต่อให้จับมาได้ก็ไม่อาจให้มันยอมรับนายใหม่
ดังนั้น สุนัขทั้งสามนี้ทำได้เพียงฆ่าเสีย
แววเสียดายวาบผ่านดวงตาอากู๋ตั่ว ก่อนจะขึ้นศรอีกครั้ง
“ฉิว…”
ทว่า ธนูของพวกนางถูกขัดขวางในไม่ช้า
จี้ลู่ที่ยืนอยู่บนต้นไม้ผิวปากเสียงหนึ่ง
“คนข้างกายเจ้าก็มีชายตั้งมากมาย เหตุใดยังไล่ตามพวกเราไม่เลิก”
อากู๋ตั่ว: “ฆ่าพวกมันเสีย!”
จี้ลู่คลิกลิ้นสองที: ยังไม่ให้คนอื่นพูดอีก
จี้ซื่อ: “ไป”
จั่วจั่ว โย่วโย่ว และไอ้ดำวิ่งไปไกลแล้ว
องครักษ์เงาเชี่ยวชาญการลงมือในยามวิกาลยิ่งนัก องครักษ์เงาหลายคนถ่วงฝีเท้าอากู๋ตั่วกับพรรคพวกไว้