เจียงอวิ๋นซุ่ยหาได้ใส่ใจไม่
แต่นางจะอยู่ที่นี่ตลอดไปหาได้
นางอุ้มไข่ฟองนั้นบำเพ็ญเพียรอยู่ครู่หนึ่ง หลอมรวมพลังส่วนใหญ่ลงในไข่
เนิ่นนานเพียงใดไม่ทราบได้ เจียงอวิ๋นซุ่ยได้ยินเสียงผู้คนในถ้ำเรียกนาง
อินทรีทองสองตัวสัมผัสได้ว่าอีกฟากหนึ่งของถ้ำมีคนรุกล้ำอาณาเขต มันกางปีกส่งเสียงร้องดุดันกึกก้องไปทั่วถ้ำ
เสียงนั้นดังกังวานไปทั่วชั่วพริบตา
ซ่งจิ้นเกาหู พลางเอ่ยว่า “โห เจ้าสองตัวนั้นดุร้ายเสียจริง”
“อยากเข้าไปดูใกล้ ๆ เสียนี่กระไร”
หนานโม่คิดคำนวณว่าหากพวกตนต่อสู้กับอินทรีทองทั้งสอง ใครจะเป็นฝ่ายชนะ
เจียงอวิ๋นซุ่ยวางไข่ลงอย่างทะนุถนอม “ข้าไปก่อนนะ”
หลังจากร่ำลาอินทรีทองทั้งสองแล้ว นางเพิ่งเดินได้สองก้าวก็พบว่าเดินต่อไม่ได้
หา?
หันกลับไปดู แหม เสื้อผ้าถูกกรงเล็บอินทรีทองเกี่ยวไว้
นางหันกลับมา พยายามพูดเหตุผลกับอินทรีทอง
แต่อินทรีทองสามีภรรยามั่นใจว่ามีภัยคุกคามอยู่ในถ้ำ จึงไม่ยอมให้นางไป
แถมยังใช้ปีกกวักนางเข้ามาใกล้ตัว แล้วปกป้องราวกับเป็นลูกของมันเช่นเดิม
เจียงอวิ๋นซุ่ย: ซาบซึ้งใจก็ส่วนหนึ่ง แต่นางต้องไปสมทบกับพวกพ้องนะ
พอนึกถึงว่าภายหลังตนจะต้องเอาของที่ผสมยาให้พวกมันกิน ก็รู้สึกผิดยิ่งนัก
แต่รู้สึกผิดก็ส่วนหนึ่ง เรื่องที่ต้องทำก็ยังต้องทำ
ตอนนี้ไปไหนไม่ได้ ก็ได้แต่รอให้อินทรีทองคลายความระวัง แล้วเจียงอวิ๋นซุ่ยจะใช้วิชาพรางกาย