กองคาราวานขายของหมดสิ้น ได้สมุนไพรมาเต็มสิบกว่าเกวียน
สมุนไพรส่วนน้อยผ่านการปรุงแล้ว ส่วนใหญ่ยังสดอยู่
สมุนไพรที่เหลือล้วนเป็นของที่ชาวบ้านในหมู่บ้านและค่ายเพิ่งหามาได้
แน่นอนว่าสิ่งล้ำค่าที่สุดคือกระดูกเสือสองชุด เขากวางอ่อนบางส่วน ตลอดจนโสม หลินจือ และโอสถชนิดอื่นที่เจียงอวิ๋นซุ่ยกับพรรคพวกพบตรงหุบเขานั่น
เมื่อออกจากค่ายอูเหอ ขบวนของพวกนางก็มีคนเพิ่มขึ้นอีกสองคน
คิดไม่ถึงว่าจะมีองครักษ์กับสาวชาวค่ายอูเหอถูกตาต้องใจกันจริง ๆ สาวทั้งสองก็ยินยอมติดตามพวกเขาจากไป
เจียงอวิ๋นซุ่ยนั่งบนรถม้า ในอ้อมกอดมีไข่ฟองหนึ่ง
“เสิ่นชิงจู๋ พวกเราไปหาจี้เยี่ยนอันหรือ”
เสิ่นชิงจู๋พยักหน้า “ซื่อจื่อจัดการปัญหาฝั่งเหอหนานเรียบร้อยแล้ว กลับมั่วเป่ยไป พวกเราก็กลับมั่วเป่ยโดยตรงเถิด”
กบฏอ๋องชายแดนทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ บัดนี้ทางใต้กลับอันตรายกว่าทางเหนือเสียอีก
อ๋องเหล่านั้นเพื่อขยายกำลังพลของตน จับชายฉกรรจ์ไปเกณฑ์เป็นทหารทั่วทุกหนแห่ง
ขบวนของพวกเขาก็สุ่มเสี่ยงอยู่บ้าง เพราะมีรถม้าจำนวนมาก อีกทั้งล้วนบรรทุกสมุนไพร ยากจะไม่ถูกคนหมายตา
เสิ่นชิงจู๋อดรู้สึกกังวลขึ้นมาไม่ได้
โบราณว่าไว้ดีนัก กลัวสิ่งใดก็มักได้สิ่งนั้น
ครึ่งทางก็พบกับกองกำลังกบฏเข้าจนได้
เป็นกองทัพหนานหยางอ๋องกองหนึ่งราวสองร้อยนาย
หนานหยางอ๋องแผ่แสนยานุภาพ คนใต้บังคับบัญชาก็ยิ่งเหิมเกริม กองคาราวานมากมายเมื่อเคราะห์ร้ายปะทะเข้าก็จะถูกสกัดด้วยข้ออ้างสารพัด