"พวกเจ้าที่นี่ มีช้างจริงๆ ด้วยหรือนี่"
เด็กกลุ่มหนึ่งนำโดยเจียงอวิ๋นซุ่ยตามเสียงของจั่วจั่วโย่วโย่วมาถึงที่แห่งนี้ สิ่งที่เห็นคือลูกช้างตัวหนึ่งติดอยู่ในหลุมโคลนเบื้องล่าง
หลุมนี้สำหรับคนแล้วปีนขึ้นมาง่ายนัก แม้เกาต๋าหมิงจะมีมือเท้าคล่องแคล่ว เพียงขุดช่องบนผนังหลุมไว้เป็นที่ยึดก็พอ แต่สำหรับน้ำหนักและกีบของช้างแล้ว กลับขึ้นมาไม่ได้เลย
ผนังหลุมเป็นโคลน ยังเปียกชื้น ลื่นไถลง่าย
ลูกช้างตัวนี้ไม่รู้ว่าติดอยู่นานเพียงใด ดูอ่อนเปลี้ยอยู่บ้าง แต่ยังไม่ตาย
รอบๆ มีใบไม้หรือหญ้าอ่อนกระจัดกระจายอยู่
ราวกับมีสิ่งใดคอยให้อาหารมัน
เด็กๆ ปรึกษากันว่าจะช่วยลูกช้างอย่างไร
"เราขุดทางลาดด้านนี้ขึ้นมาเถิด เช่นนั้นมันคงเดินตามทางลาดขึ้นมาได้"
ตกลงแผนได้ ทุกคนจึงเริ่มลงมือ
แม้แต่สุนัขสองตัวยังมาช่วย
เจียงอวิ๋นซุ่ย: "มันคงกระหายน้ำ ทว่าที่นี่มีแต่อาหาร กลับไม่มีน้ำเลย"
"เราเอาใบตองรองน้ำมาให้"
เจียงอวิ๋นซุ่ยตามไปขุดโคลนอย่างขะมักเขม้น จู่ๆ ก็รู้สึกคันจมูก จึงยกมือขึ้นถู
เด็กน้อยคนหนึ่งไม่ได้สังเกตนี่เลย ว่าใบหน้าตนเองเปรอะเปื้อนอีกแล้ว
น้ำที่เอามาลูกช้างยอมดื่มจริงด้วย
เจียงอวิ๋นซุ่ยมองดูอย่างสนใจ ขณะลูกช้างใช้งวงดูดก่อน แล้วจึงส่งเข้าปาก
เมื่อได้ดื่มน้ำแล้ว มันดูมีชีวิตชีวาขึ้นบ้าง