"จี้เยี่ยนอัน จี้เยี่ยนอัน เจ้าก็ขี่ม้าได้แล้วหรือ? ไม่สบายตรงไหนหรือไม่?"
ในที่สุดก็ได้พบกันอีกครั้ง เจียงอวิ๋นซุ่ยตื่นเต้นยิ่งนัก พอเจอหน้ากันก็พูดไม่หยุดปาก
แล้วก็สูดลมเข้าไปจนเต็มปอดจนสำลักไอออกมา
"แค่ก ๆ ๆ…"
"อย่าพูดเลย"
จี้เยี่ยนอันขี่ม้าควบคู่มากับม้าของพวกนาง
ท่าทางของเขายังดูดี เพียงแต่ใบหน้าซีดเซียว ริมฝีปากออกเขียวเล็กน้อย
อืม… นี่เป็นเรื่องปกติแล้ว
เจียงอวิ๋นซุ่ยหุบปาก ดวงตากลมโตคู่งามจ้องมองเขาอย่างมีชีวิตชีวา
"ราวกับยาทาแผลติดตัว ตามมาติด ๆ อีกแล้ว"
คนถึงแม้ยังตามไม่ทัน แต่บนฟ้ากลับมีเหยี่ยวหลายตัวตามอยู่
เหยี่ยวพวกนั้นยังร้องเป็นระยะเพื่อส่งข่าว ให้พวกอนารยชนตามรอยพวกเขาเจอ
"มีใครยิงไอ้พวกที่บินอยู่บนฟ้านั่นได้บ้าง?"
"ให้ข้าลองดู!"
ชนเผ่าเยว่คนหนึ่งรับธนูไป
ใช้ขาหนีบสีข้างม้า ปล่อยมือทั้งสองข้างยกขึ้นโก่งธนูสู่ฟ้า
ยามนี้ฟ้าสว่างแล้ว แสงอาทิตย์ยามเช้าทิ่มแทงเส้นขอบฟ้า นำพาความสว่างมา
"ฟิ้ว…"
สายธนูถูกดีดออก ลูกธนูพุ่งทะยานไป
เสียงนกร้องอันแหลมดังขึ้น เหยี่ยวส่งสารที่บินวนอยู่เหนือหัวร่วงลงมาตัวหนึ่ง
"ทำได้ดี ยังเหลืออีกสองตัว!"
ชนเผ่าเยว่: "ธนูหักแล้ว"
"ใครมีธนูอีกบ้าง?"
ในมือพวกเขามีหน้าไม้ แต่ระยะยิงไม่ถึง
ดีล่ะ ไม่มีแล้ว
ธนูมีแค่อันเดียว
"รีบหนีเถอะ"
ตลอดทั้งคืน เจียงอวิ๋นซุ่ยเหนื่อยล้าแล้ว อยู่บนหลังม้าที่โยนตัวไปมาก็ง่วงอยากนอน
กำลังซบจี้ซื่ออย่างงัวเงีย ก็ได้ยินเสียงโห่ร้องเข่นฆ่าดังมาจากข้างหลัง