ก็ได้แต่กล่าวว่า ณ ที่ซึ่งงูจอมราชันย์อาศัยอยู่ แม้แต่สมุนไพรก็ยังแตกต่าง
ฉงโหลวชนิดนี้ หากนำออกไปใช้ปรุงโอสถถอนพิษ จะแก้พิษงูได้กว่าครึ่ง และพิษของงูกู่ก็แก้ได้เช่นกัน
ที่นี่ยังมีฉงโหลวอยู่มากกว่าหนึ่งต้นเสียอีก
“เสิ่นชิงจู๋ ดูเร็วเข้า ดอกไม้งาม”
เจียงอวิ๋นซุ่ยเดินท่องเที่ยวไปทั่ว ไปพบดอกไม้งามชนิดหนึ่งซึ่งดูคล้ายผีเสื้อสีขาว ทั้งรากและใบล้วนเป็นสีขาว สีขาวไร้มลทินใด ดั่งหยกขาวนับร้อย
เสิ่นชิงจู๋เห็นแล้วเบิกตากว้าง
“ดอกกระดูกงู!”
อืม นี่ก็เป็นสมุนไพรพิเศษอีกชนิดที่เกือบสูญพันธุ์แล้ว
เจียงอวิ๋นซุ่ยเห็นเขาชอบ จึงพาเขาไปเด็ดดอกกระดูกงูที่เหลือ
ก็ไม่มากนัก คงได้ประมาณสามตำลึงกระมัง
ดอกกระดูกงู ก็เป็นสมุนไพรใช้ปรุงยาถอนพิษเช่นกัน หาใช่เพียงพิษงู ตราบใดมิใช่พิษประหลาดเช่นของจี้เยี่ยนอัน พิษอื่นๆ ล้วนแก้ได้
ค้นหาอยู่รอบหนึ่ง เก็บสมุนไพรหายากที่พบได้จนหมด แล้วจึงกลับไป
เมื่อเกวียนทำเสร็จ ก็เอาให้สุนัขสองตัวเทียม แล้วทุกคนก็ออกเดินทางทันที
ระหว่างทาง พวกเขายังเอาวัสดุที่ชำแหละมาจากตัวตะขาบราชันย์ติดไปด้วย
นอกจากนี้ เมื่อผ่านเขตที่มีสุราวานรอยู่ ก็ช่างลำบากใจนัก
ไม่เอาไป ก็ไม่ยินยอม
พวกเขาอยากได้อยู่หรอก แต่ไม่มีภาชนะสำหรับใส่สุราเลยสักอย่าง
“ทางนี้มีแต่คนในถ้ำเขาพ่อมด พวกนั้นมีพวกไหกระเบื้องเป็นแน่ แต่จะลอบเข้าไปขโมยมาได้อย่างไร ก็เป็นปัญหา”
อ้วนพ่อครัวใหญ่ว่า “วางยาพิษไม่ได้หรือ”
เสิ่นชิงจู๋ว่า “พวกนั้นมันเล่นพิษกันเป็นอาจิณ พิษธรรมดาเพิ่งปรากฏก็ถูกจับได้ง่าย ตีหญ้าให้งูตื่น หากพวกเราถูกพบเข้า สิ่งของเหล่านี้ก็คงเอาติดตัวไปไม่ได้”