“ประธานฉู่!!! การคาดเดาของพวกเราถูกต้องแล้ว ผมจะจัดคนไปนครเถาหนามทันที!”
“มาเลย!”
ฉูฟู่เองก็ตื่นเต้นมาก!
ไททันตัวจ้อยอย่างพวกแก ตายซะเถอะ!
……
ในมิติระดับสูง
เทพไททันเองก็ถูกทำให้ตื่นตระหนก เพราะพระองค์ได้ทุ่มพลังเทพเจ้าลงในมิตินี้ และลากมิติที่พระองค์ปกครองให้เข้าใกล้ดาวดวงนี้
เมื่อเกิดการต่อสู้ขึ้น พระองค์ย่อมต้องปรากฏตัว
แต่ตอนนี้สีหน้าของพระองค์บูดบึ้งอย่างมาก
ที่จริงแล้วพระองค์ไม่อยากเปิดศึกปกป้องเมืองเลยแม้แต่น้อย เพราะพระองค์คาดการณ์ไว้แล้วว่า ต่อจากนี้อาจต้องสูญเสียมิติไปหนึ่งแห่ง
นี่คือการเดิมพัน ตอนนี้มนุษย์ได้เปรียบ ส่วนพวกพระองค์เป็นฝ่ายแพ้
‘ถ้าแพ้แล้ว จะถอนตัวไปเลยดีไหมนะ? ราชินีแมลง มังกรยักษ์ และสามเทพทะเลลึก อาจจัดการฝ่ายนั้นไม่ได้ก็ได้ หากปล่อยให้มนุษย์พวกนี้เติบโตขึ้น มีหวังสังหารเทพได้จริง ๆ แน่!’
พระองค์เริ่มครุ่นคิดแล้ว
ในฐานะไททัน แม้รูปร่างจะใหญ่โต แต่ก็ไม่ได้โง่เขลา มิฉะนั้นจะวิวัฒนาการเป็นเทพได้อย่างไร?
แต่…เหลือเวลาอีกแค่ 60 วันก็จะถึงวันที่เทพเสด็จลงมาแล้ว
จะกลับไปจริง ๆ หรือ?
ถ้าสุดท้ายพลิกสถานการณ์กลับมาได้ล่ะ?
เทพไททันลังเลไม่อาจตัดสินใจ
……
ในเกม
นครเถาหนามมีผู้คนเบียดเสียดแน่นขนัด
“ทุกคนออกไปด้านนอกหน่อย เร็วเข้า เปิดทางให้คนข้างในด้วย”
“เร็วเข้า ไปดักรอหน้ารอยแยกกัน รอบนี้รอยแยกอยู่ห่างออกไปแค่สิบกิโลเมตร ไม่ต้องเดินไกล”
“ล้อมรอยแยกไว้ อย่าเพิ่งเข้าไป รอให้ถึงระลอกที่เก้าค่อยเข้า!”