ฉูฟู่ไม่จำเป็นต้องเบียดใคร เธอเลือกกลับไปยังที่พักของตัวเองในเมืองเฟิงตู
จากนั้นก็บินออกนอกเมือง แล้วเร่งให้ข้าววิเศษเติบโตอย่างรวดเร็ว
เธอกลับมาปลูกข้าววิเศษวันละครั้ง มีพื้นที่ตั้งหกพันไร่ จะปล่อยให้พวกก็อบลินมาทำลายได้ยังไง
ในระหว่างที่ฉูฟู่กับพวกกำลังยุ่งวุ่นวายกันอยู่
หลู่อาน หนุ่มน้อยใฝ่ฝัน และเซนต์ฮีลแอนเจิ้ลยังอยู่ที่เมืองหลินเจียง
“พวกเรายังต้องลงดันเจียนกันอีกไหม” เซนต์ฮีลแอนเจิ้ลมองหนุ่มน้อยใฝ่ฝัน
หนุ่มน้อยใฝ่ฝันยิ้มขื่น “เป็นระดับ S เหมือนกันแท้ ๆ แต่ช่องว่างกลับกว้างขนาดนี้
พวกเราพลาดโอกาสเสริมแกร่งไปสองครั้ง ไม่สิ พวกคุณสองคนเคยเสริมแกร่งสกิลกันแล้วหรือเปล่า”
เมื่อก่อนสองคนนี้เป็นผู้เล่นของสตูดิโอหวนอวี่นี่นา!
พอคิดแบบนี้ หนุ่มน้อยใฝ่ฝันก็ยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่
ทั้งหมดเป็นเพราะวั่นหวนอวี่ แถมยังเป็นเพราะโรงเรียนกวดวิชาที่กวนโหยวหลงเปิดขึ้นมาด้วย
“ช่างเถอะ พวกเราไม่ลงดันเจียนแล้ว ลงไปก็ไม่มีทางทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงแบบก้าวกระโดด ไปหาดูดีกว่าว่ามีภารกิจลับไหม!”
หนุ่มน้อยใฝ่ฝันกลับเข้าเมือง เดินเล่นอยู่พักหนึ่ง แล้วก็พบว่าอาหารในกระเป๋าของตัวเองหมดพอดี
เขาเดินไปทางถนนของกิน ไม่นานก็ได้ยินเสียงยายแก่คนหนึ่งกำลังขายข้าวปั้น!
“ข้าวปั้นอร่อย ๆ ทำจากข้าววิเศษที่นักเวทสายไม้ในเมืองเฟิงตูเป็นคนทำ ไม้ละ 5 เหรียญทองแดงเท่านั้น”
หนุ่มน้อยใฝ่ฝันหันไปมองยายแก่ทันที ดวงตาเป็นประกาย
“คุณยายครับ นี่เป็นข้าววิเศษจากเมืองเฟิงตูใช่ไหมครับ ตอนนี้วงแหวนเคลื่อนย้ายยังไม่เปิดใช่ไหม แล้วคุณยายเอาข้าววิเศษมาได้ยังไงครับ ต้องการให้ผมช่วยตุนข้าววิเศษให้ไหม”