ชั่วขณะนั้น รอยควันสีขาวนับไม่ถ้วนพาดผ่านท้องฟ้าสีคราม
ขีปนาวุธนับหมื่นลูกถูกยิงออกไปพร้อมกัน
ถ้าไม่ใช้ตอนนี้ อนาคตก็ไม่มีประโยชน์แล้ว สู้ใช้ทรัพยากรที่มีจำกัดกวาดล้างอุปสรรคในอนาคตเสียยังดีกว่า
“ตูม!”
“ตูม!”
“ตูม!”
แรงสั่นสะเทือนรุนแรงดังขึ้น
ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเซี่ยหลินก็ดังขึ้น เขาเหลือบมอง แล้วดูเหมือนจะเห็นอะไรบางอย่างที่น่าสนใจ
มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา ในแววตามีทั้งความยั่วโมโหและจิตสังหารอันเข้มข้น
“พวกคุณอยู่ที่นี่ก่อนนะ ฉันออกไปทำธุระหน่อย”
ฉูฟู่หันไปมองเซี่ยหลินอย่างสงสัย
“ธุระอะไร?”
“ธุระที่ทำให้ฉันรู้สึกปลอดโปร่ง”
เซี่ยหลินเรียกดาบลอยออกมา กระโดดขึ้นไปยืนบนนั้น แล้วทะยานขึ้นฟ้า
ชั่วพริบตา เขาก็หายลับไป
ตอนนี้พลังจิตของฉูฟู่แข็งแกร่งเพียงใด จิตสังหารของเซี่ยหลินก็ชัดเจนเกินกว่าจะปิดบัง
ในสถานการณ์แบบนี้ คนที่ทำให้เซี่ยหลินต้องออกไปเอง ทั้งยังมีจิตสังหารติดตัวไปด้วย ฉูฟู่พอจะเดาออกแล้วว่าเป็นเรื่องอะไร
แต่เธอไม่ได้ห้ามเขา
แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
ทุกคนควรได้ระบายความโกรธที่อยู่ในใจออกมา
……
ภายในหมู่บ้านเลี้ยงแกะ ซึ่งเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านผู้เริ่มต้น 087
เขตปลอดภัยถูกสร้างขึ้นเรียบร้อยแล้ว ภายในเต็มไปด้วยอาคารที่พักสูงระฟ้าซึ่งตั้งอยู่เบียดเสียดกัน
ตอนนี้ไม่มีใครสนใจแล้วว่าแสงจะถูกบังหรือพืชพรรณจะหนาแน่นแค่ไหน
ขอแค่มีที่ให้อาศัยก็พอ
ผู้เล่นที่ยังไม่ได้เข้าเกม รวมถึงผู้เล่นที่มีพรสวรรค์ระดับ F และ E ในเกม ต่างก็อยู่ที่นี่ทั้งหมด
ในห้องพักนี้มีชายหนุ่มผมเผ้ายุ่งเหยิงหน้าตามอมแมมคนหนึ่ง หญิงสาวที่ดูประณีตแต่ใบหน้าเต็มไปด้วยความอำมหิตคนหนึ่ง หญิงวัยกลางคน และคนชราอีกสี่คน เบียดกันอยู่