ฉูฟู่รู้ดีอยู่แล้วว่าใครเป็นคนชนรถของเธอ
เพราะในหนังสือเขียนเอาไว้ชัดเจน
แต่พอเซี่ยหลินพูดแบบนั้น สมองของฉูฟู่ก็พลันระเบิดขึ้นมา จุดที่พร่าเลือนตอนรับความทรงจำมาอยู่ในหัว จู่ ๆ ก็ชัดเจนขึ้นมาทันที
เธอนึกออกแล้ว
วันนั้นเป็นช่วงปิดเทอมฤดูร้อนหลังจบมัธยมต้น มีหนังอนิเมะเรื่องดังเข้าฉายในช่วงปิดเทอม เธออยากไปดู แต่ตั๋วเต็มทุกรอบ พ่อกับแม่จึงเลือกรอบกลางคืนให้
พอหนังจบ ก็เป็นเวลา 23 นาฬิกา 47 นาทีแล้ว
พวกเขาออกมาจากโรงหนัง พ่ออยู่ที่เบาะคนขับ เดิมทีแม่จะนั่งเบาะหน้า แต่เธอกลับอ้อนวอนแม่ไม่เลิก อยากให้แม่นั่งด้วยกันที่เบาะหลัง
พ่อนั่งอยู่ที่เบาะคนขับ
แม่นั่งเบาะหลังฝั่งซ้าย ส่วนเธอนั่งเบาะหลังฝั่งขวา
รถซูเปอร์คาร์คันหนึ่งพุ่งชนมาจากด้านหลัง จนรถของครอบครัวพวกเขาถูกชนแหลกเป็นชิ้น ๆ!
เสียงรถคำรามกึกก้อง เศษซากรถที่เหลืออยู่กระจัดกระจาย พ่อกับแม่ก็หายไป
ถ้าตอนนั้นเธอให้แม่นั่งเบาะข้างคนขับ บางทีอาจมีคนรอดเพิ่มอีกหนึ่งคน
ถ้าเธอไม่ได้ไปดูหนังเรื่องนั้น
ถ้า...
ฉูฟู่กัดฟันแน่น หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น ใบหน้าซีดขาวอย่างยิ่ง เธอฝืนควบคุมตัวเองเอาไว้ ถึงขั้นหยิบน้ำผึ้งจากเป้ขึ้นมากิน
รสหวานทำให้น้ำตาที่ไหลออกมาไม่ขมขื่นเท่าเดิม
เธอพิมพ์ข้อความลงในกลุ่ม
【ใครอยากเป็นผู้ป่วยภาวะผักกันล่ะ】:ซุนจิ้งหยา วั่นหวนอวี่ กวนโหยวหลง หวังซือลู่
ชื่อศัตรูของเธอ เธอจะจำไม่ได้ได้ยังไง!
อีกด้านหนึ่ง เซี่ยหลินเข้าใจทุกอย่างแล้ว
ที่จริงเขาจำฉูฟู่ได้ตั้งแต่ตอนที่เธอขอให้คนอื่นช่วยติดต่อพี่ชายแล้ว
แต่เขาเป็นคนตาบอด ช่วยอะไรไม่ได้ แถมยังจำเบอร์โทรศัพท์ของพี่ชายอีกฝ่ายไม่ได้ด้วย
แล้วใครกันที่ช่วยติดต่อให้?