หลี่เหวยเจิ้งพยายามอธิบายสถานการณ์ตามที่เบื้องบนวิเคราะห์ไว้ โดยหวังจะยืมอุปกรณ์ระดับทองมืดสักชุดหนึ่ง และใช้เขตใหญ่ที่กำลังจะเผชิญศึกรักษาเมืองเป็นพื้นที่ทดลอง
ดังนั้นจึงต้องใช้อุปกรณ์ระดับทองมืดหนึ่งหมื่นเจ็ดพันชุด
ฉูฟู่คำนวณคร่าว ๆ ก็อบลินรอบนอกเมืองก็อบลินมีหนึ่งหมื่นตัว ส่วนในเมืองมีสองหมื่นตัว รวมแล้วก็อบลินผลิตชุดอุปกรณ์ทองมืดได้สามหมื่นชุด
รอบแรกกิลด์เถาหนามได้รับอุปกรณ์ไปหนึ่งหมื่นห้าพันชุด รอบที่สองได้รับไปอีกสองหมื่นสองพันชุด
ตอนนี้กิลด์เถาหนามรับสมาชิกเพิ่มอีกห้าพันคน รวมเป็นหนึ่งหมื่นห้าพันคน
เหลืออยู่สองหมื่นสองพันชุด พอจะให้หลี่เหวยเจิ้งยืมได้จริง ๆ
เธอเอ่ยขึ้นว่า “เบื้องบนคิดมารอบคอบดีจริง ๆ แต่ราคาอุปกรณ์ระดับทองมืดสูงเกินไปหน่อย”
ตอนนี้อุปกรณ์ระดับทองมืดล้วนเป็นอุปกรณ์จบเกมสำหรับเลเวล 20-30 ราคาชิ้นละประมาณ 500-800 เหรียญทอง
อีกอย่าง อย่าลืมว่าหลี่เหวยเจิ้งพูดถึงเป็นชุด ไม่ใช่ชิ้น
อุปกรณ์หนึ่งชุดมีอย่างน้อยแปดชิ้น ถ้ารวมเครื่องประดับอีกสี่ชิ้น แล้วก็อาวุธล่ะ?
คิดเสียว่าหนึ่งชุดมีอย่างต่ำสิบชิ้น นั่นก็เป็นเงินแปดสิบห้าล้านเหรียญทองแล้ว
หลี่เหวยเจิ้งต้องการสิทธิ์ครอบครองด่านระดับแหล่งกำเนิด ฉูฟู่ยังเรียกเก็บจากเขาแค่หนึ่งหมื่นเหรียญทองเท่านั้น
ถึงอย่างนั้นหลี่เหวยเจิ้งก็ยังต้องเอาทรัพยากรในโลกจริงมาชดเชยอย่างบ้าคลั่ง
ทรัพยากรมูลค่าแปดสิบห้าล้านเหรียญทอง สำหรับหลี่เหวยเจิ้งแล้วก็เหมือนเช็คลอย เขาไม่กล้าเอ่ยปากขอด้วยซ้ำ
ฉูฟู่เปลี่ยนเรื่องแล้วพูดว่า “แต่ฉันยินดีสนับสนุนโครงการของประเทศ ถือว่าเป็นการลงทุนก็แล้วกัน