นี่...ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?
ซากศพที่มีควันดำลอยกรุ่น ดูเหมือนจะสูญเสียความแปลกประหลาดไป กลับกลายเป็นธรรมดา
แสงบนหมวกเกมที่บ่งบอกว่ากำลังอยู่ในเกมก็ค่อย ๆ หรี่ลง
หวังลี่เฟิงโทรหาหลี่เหวยเจิ้ง
ดูเหมือนเขาจะยังไม่วางใจ จึงเรียกนักเวทสายไฟมาทันที พร้อมจัดการซากศพของซุนจิ้งหยาอย่างปลอดภัยไร้มลพิษ
ไม่นาน ซากศพที่เป็นตัวแทนของอัครศิษย์แห่งเทพชั่วร้ายก็สลายเป็นเถ้าธุลี
เหลือเพียงหมวกเกมที่ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ แค่เช็ดหน่อยก็ยังใช้ได้
หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อย หวังลี่เฟิงจึงโทรหาหลี่เหวยเจิ้ง
“พันตรีหลี่ ผมจัดการซุนจิ้งหยาแล้ว ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง? เธอล็อกเอาต์ไปหรือยัง?”
หลี่เหวยเจิ้งนอนอยู่บนพื้น ภาพตรงหน้ากลายเป็นสีขาวดำ ตัวละครในเกมของเขาตายไปแล้ว
ไม่เพียงเท่านั้น เขายังถูกควบคุมย้อนกลับ กลายเป็นหนึ่งในกองทัพผีดิบ
โชคดีที่สภาพจิตวิญญาณของเขายังมีสติอยู่ จึงยังโทรศัพท์และส่งข้อความส่วนตัวได้
เบื้องหน้าของเขา ร่างสูงใหญ่ชวนหวาดหวั่นกำลังคำรามไม่หยุด
“หัวของฉัน! พวกแกกล้าตัดหัวฉันได้ยังไง!”
“หัวของฉันขยับได้เองงั้นเหรอ?”
“แบบนี้ก็ไม่เลว ไม่เลวเลย”
ซุนจิ้งหยากลายเป็นอัศวินไร้เศียร
เมื่อครู่ตอนหลี่เหวยเจิ้งต่อสู้กับอีกฝ่าย เขาเห็นกับตาว่าศีรษะของอีกฝ่ายหลุดร่วงลงมา
แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่คงเป็นฝีมือของหวังลี่เฟิง
หวังลี่เฟิงฆ่าซุนจิ้งหยาในโลกความจริงไปแล้ว
แต่เพราะซุนจิ้งหยาถูกทูตเทพวิญญาณมรณะฉีดพลังเทพเจ้าเข้าไปมากเกินไป เธอจึงกลายพันธุ์อย่างสมบูรณ์ในเกม