“ถ้าอย่างนั้น ถ้าของบางอย่างที่พี่ชายเฉินสร้างขึ้นมา พอจะแบ่งให้พวกเราสักชุดได้ไหม อย่างปีกบินนั่นไง”
เฉินฉื่อพลันโล่งใจ
แค่แบ่งของเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เหรอ?
เรื่องนั้นไม่มีปัญหาอยู่แล้ว
“ไปดูกันได้” เฉินฉื่อไม่ได้รับปากอย่างหนักแน่นเกินไป
หลี่เหวยเจิ้งยิ้มพลางพยักหน้า จากนั้นก็พาทุกคนไปยังอาคารอีกหลังหนึ่ง
“ตอนแรกอาคารหลังนี้เป็นแค่บ้านเหล็กกับอาคารชั่วคราว ใช้เป็นโกดังเก็บของ เพราะไม่มีเวลาสร้าง แต่พอผู้เล่นเริ่มแลกเงินออกมาได้ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป!”
“ผู้เล่นสายดินกับสายทองเป็นคนสร้าง ใช้เวลาไม่นานเลย เพิ่งสร้างเสร็จได้ไม่ถึงเจ็ดวันเอง!”
อาคารทั้งหลังดูราวกับเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ไม่เห็นรอยต่อแม้แต่น้อย สร้างด้วยคอนกรีตแบบดั้งเดิม ภายใต้โครงเหล็กกับคอนกรีต มันแข็งแกร่งไม่ต่างจากป้อมปราการในอดีต
ทนต่อการโจมตีด้วยระเบิดได้สบาย ๆ
เมื่อเข้าไปข้างใน กลิ่นอายเย็นเยียบของโลหะก็ปะทะเข้ามา
โลหะอยู่ทุกหนทุกแห่ง ทั้งที่ถูกหล่อเป็นก้อนสี่เหลี่ยมและรูปทรงไม่แน่นอน วางกองซ้อนกันอยู่ โดยมีป้ายกำกับติดไว้ข้าง ๆ
ที่พบมากที่สุดย่อมเป็นเหล็ก ทองแดง เงิน กระทั่งทองคำ
นอกจากนี้ยังมีโลหะใช้งานทั่วไปอีกมากมาย ทั้งไทเทเนียม ทังสเตน โครเมียม โมลิบดีนัม ไนโอเบียม...
หลี่เหวยเจิ้งชี้ไปยังโลหะบางก้อนที่มีป้ายพิเศษกำกับไว้
“เศษวัสดุโลหะผสมยูเรเนียม โลหะผสมไทเทเนียม โลหะผสมนิกเกิลทนความร้อนสูง คาร์ไบด์ทังสเตน...” หลี่เหวยเจิ้งชี้ไล่ไปทีละกอง “กองนี้เป็นวัสดุเปลือกจรวดที่ขนย้ายมาจากฐานอวกาศ ส่วนทางนั้นเป็นเหล็กกล้าพิเศษที่กู้คืนมาจากเรือดำน้ำนิวเคลียร์ซึ่งปลดประจำการแล้ว”