เฟิงฮุ่ยหมินถือวิดีโอที่เธอถูกด่าทอไปหาประธานกรรมการวั่นหรูเหนียน
ที่จริงแล้ววั่นหรูเหนียนเป็นคนอารมณ์ร้อน ชื่อกับนิสัยตรงกันข้ามกันพอดี แต่พออายุมากขึ้นก็เริ่มแสร้งทำตัวสุภาพเรียบร้อย
แต่พอได้ยินเฟิงฮุ่ยหมินเล่าแบบใส่สีตีไข่ วั่นหรูเหนียนก็เขวี้ยงถ้วยชาโบราณของตัวเองลงพื้นทันที
“ขาดทุนไปหนึ่งพันสี่ร้อยล้านภายในเช้าเดียว? ทำไมไม่เอาเงินไปแจกอั่งเปาคนละหนึ่งหยวนให้เพื่อนร่วมชาติทั้งประเทศเลยล่ะ???”
“อาโต้ว! มันก็แค่อาโต้วที่พึ่งพาอะไรไม่ได้!”
“เรียกมันมาเจอฉัน ไอ้ไร้ประโยชน์!”
เฟิงฮุ่ยหมินมองวั่นหรูเหนียน ราวกับได้เห็นวั่นหวนอวี่ในเวอร์ชันเดียวกัน
แต่วั่นหรูเหนียนคำรามเกรี้ยวกราดอย่างแท้จริง และมีวิธีจัดการเด็ดขาดจริง ๆ
“คุณวั่น ถึงคุณจะให้ฉันไป ฉันก็ไม่ไปแล้ว ฉันจะลาออก! ช่วยอนุมัติให้ฉันเดี๋ยวนี้เลย ตลอดเดือนนี้ฉันไม่เคยได้รับความอัปยศอดสูขนาดนี้มาก่อน”
“ถึงคุณจะสั่งแบนฉันทั้งวงการ ฉันก็ไม่อยู่แล้ว!”
“ช่วยอนุมัติใบลาออกให้ฉันด้วย!”
“ไม่อย่างนั้นฉันจะเปิดโปงเรื่องที่คุณชายวั่นด่าฉันออกไป”
“ช่วงนี้หุ้นของบริษัทตกลงต่อเนื่อง เชื่อว่าคุณเองก็คงไม่อยากให้เรื่องพวกนี้สร้างความปั่นป่วนขึ้นมาอีก!”
“สรุปคือฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันอยากพัก ไม่อยากทำงานอีกแล้ว!”
ดวงตาของเฟิงฮุ่ยหมินแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย แต่จริง ๆ แล้วเธอเป็นคนขยี้ตาตัวเอง
ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ดูราวกับคนที่สิ้นหวังจนใจตายไปแล้ว
“ฮุ่ยหมิน ฉันให้เธอลาพักนะ ไม่ต้องห่วง เป็นการลาพักโดยได้รับเงินเดือนเต็มจำนวน ใจเย็น ๆ ก่อน!”